ویرگول
ورودثبت نام
نامه های علی و زری
نامه های علی و زرینامه های شماره دار نوشته ی زری هستن و بی شماره ها نوشته ی علی
نامه های علی و زری
نامه های علی و زری
خواندن ۶ دقیقه·۷ سال پیش

نامه ی بیست و دوم ( تکیه گاهم )

اول راهنمایی بودم که پدرم منو برد بانک ملی نزدیک خونه برام حساب پس انداز باز کرد هزار تومن هم ریخت توش .

همونجا بهم گفت پولهاتو تو این دفترچه پس انداز کن و به طور عملی، روش کار رو بهم یاد داد و فهمیدم که ازین به بعد خودم باید بیام بانک و پول بریزم به حسابم .

یادمه قدم به زور به پیشخوان می رسید.ماهانه ی من هزار تومن بود اگه با اتوبوس میرفتم مدرسه ، ۵۰۰ تومن برام باقی میموند . اگه با تاکسی میرفتم چیز قابل توجهی نمیموند.

برای همین اول ماه ۵۰۰ تومنو میذاشتم تو بانک که مجبور شم با اتوبوس برم خونه .

یادمه برای اولین بار که رفته بودم ۵۰۰ تومنو بذارم تو حسابم بیشتر از ۴۰ دقیقه تو صف بودم . یادته اون زمان قبض آب و برق و تلفن رو هم باید میرفتیم بانک پرداخت میکردیم.

که گاهی من قبضامونو هم پرداخت میکردم .

اون روز قبل از مدرسه رفتم بانک بعد از ۴۰ دقیقه معطلی ۵۰۰ تومنو با دفترچه گذاشتم رو پیشخوان

صندوقدار دفترچه رو گرفتو یه نگاه به پونصد تومنی کرد و دستشو از مچ پیچوند که یعنی چه بکنم؟

منم که تو تمام این ۴۰ دقیقه تمرین کرده بودم که چی بگم ، بادی به غبغب انداختم ، صدامو صاف کردم ، گفتم میخوام بزنم به حساب ! و سپس یه نفس عمیق کشیدم و آسوده از اینکه خرابکاری نکردم.

صندوقدار ، کلافه ، زل زد بهم و پونصد تومنی رو تو دستش تکون داد و گفت واسه ۵۰۰ تومن اینهمه صف وایستادی؟

و من موندم و حس داغی گونه هام و تجربه اولین تعامل اجتماعی ( روم نمیشه بنویسم خیت شدم ?)

با اینکه دختر بودم پدرم می خواست منو مستقل بار بیاره .

شاید به خاطر این بود که بچه ی اول بودم . برای مستقل شدن خواهرم اونقدر انرژی و وقت نذاشت.

شاید باورت نشه ولی از کلاس دوم من برای خونه نون میگرفتم . ( البته از نونوایی تا خونمون ۳۶ تا موزاییک فاصله بود و پدرم هم به شاطر که آشنا بود ، سپرده بود که منو راه بده داخل نونوایی ، گاهی هم من از مردم پول میگرفتم و نون میدادم ?)

خلاصه نتیجه ی اون پس انداز ها شد یه میکروسکوپ جذاب با بزرگنمایی ۹۰۰ x که هنوزم دارمش .

قصه ی مستقل شدن من از همون بچگی به همت پدرم شروع شد تاااااااا الان .

الان از پس همه ی کارهای خودم برمیام، تعمیرات ماشین ، بنزین زدن ، کارهای بانکی ، مسائل مربوط به اینترنت و آی تی و حتی روشن کردن آبگرم کن و باز کردن در شیشه ی مربا

به قول عام واسه خودم مردی هستم ??

اما الان حدود ۶ ماهه که عجیب دلم زن بودن میخواد

از وقتی دستهای مردونه ی تو رو لمس کردم .

گرماشو حس کردم، اون رگهای آبی رنگ که از زیر پوست دستات مثل یه رودخونه ی پر پیچ و خم رد میشه و منشعب میشه و وقتی انگشتمو میذارم روش نبض قویش رو حس میکنم .

اون ناخن ها که بلنده برای سه تار زدن ...

چطور دلم نخواد زن باشم و اون دستها منو در بر بگیره و همون بشه محدوده ی امن من و دنیای من و درونش آروم بگیرم .

یار دور مهربونم !

ول کن این مفاهیم فمنیستی و بد رنگ و

مرد و زن وخط کشی و مرز بندی ها رو .

وقتی تو آغوشتم اون احساسِ لطیفِ زن بودن و محصور تو بودن و در بند تو بودن برام جذاب ترین و لذت بخش ترین حسه.

من از آن روز که در بند تو ام آزادم


عزیز دل زری !

این وابستگی رو دوست دارم دوست دارم تو آبگرم کن خونه رو روشن کنی ، در شیشه ی مربا رو تو باید وا کنی ، برام ناخنگیر بگیری و بابت هر کدومشون دستاتو بگیرم و ببوسمت و ببوسمت و ببوسمت ...

علی مهربونم !

ازون ۲۴ ساعت شگفت انگیز گفتی که عجیب طعم خوشبختی میداد و بوی زندگی

از اندوه وداع گفتی از غم تو چشمام

لحظه ی سختی بود اون لحظه به ته باغ خیره بودم به بهار نارنج به درخت انار ، به جعفری ها و تربچه های نقلی

و پشیمون بودم از اینکه دیر عاشقت شدم ، از اینکه دیر دیدمت ، دیر پیدات کردم و هر بار لحظه ی جدایی پشیمونتر و پشیمون تر از اینکه چه لحظه های قشنگی رو حروم کردم. عشقی رو که اسراف کردم و ‌‌‌‌....

یار محبوبم!

بالاخره قرنطینه تمام شد و راه باز شد و مطابق با قولت در روزهای اول آزاد شدن سفرهای بین استانی ، خودتو رسوندی بهم .

ترسیدم ببوسمت که نکنه ازون ویروس لعنتی چند تایی ته ریه هام مونده باشه و عشقم آلوده بشه .

اما تو این دلایل منطقی من برات معنی نداشت .

میدونستی هر دو تشنه ایم و دیوونه به زور بوسیدی .

آخ که چقدر این زورگویی ها خوبه .

درسته منو ببوس ! یه جمله ی امری محسوب میشه اما امتناع من باعث نشد اون زورگویی لذت بخش نباشه .

لذت بوسیدن لبهات رو با دنیایی از شکلات و شهد عوض نمیکنم .

وقتی صورتم رو بین دستات نگه میداری و و لبهات رو روی لبهام میذاری ، ترسی از هبوط و راندن از بهشت نیست که تو بهشت منی .

زیبای دوست داشتنی من

من تو را دوست دارم

تا ابد

برای همیشه،

زندگی با تو تنها زمانی است که عمر من محسوب میشود و من زری کوچولوی تو خواهم بود .

عاشق تو ! زریِ تو




۴
۵
نامه های علی و زری
نامه های علی و زری
نامه های شماره دار نوشته ی زری هستن و بی شماره ها نوشته ی علی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید