اول راهنمایی بودم که پدرم منو برد بانک ملی نزدیک خونه برام حساب پس انداز باز کرد هزار تومن هم ریخت توش .
همونجا بهم گفت پولهاتو تو این دفترچه پس انداز کن و به طور عملی، روش کار رو بهم یاد داد و فهمیدم که ازین به بعد خودم باید بیام بانک و پول بریزم به حسابم .
یادمه قدم به زور به پیشخوان می رسید.ماهانه ی من هزار تومن بود اگه با اتوبوس میرفتم مدرسه ، ۵۰۰ تومن برام باقی میموند . اگه با تاکسی میرفتم چیز قابل توجهی نمیموند.
برای همین اول ماه ۵۰۰ تومنو میذاشتم تو بانک که مجبور شم با اتوبوس برم خونه .
یادمه برای اولین بار که رفته بودم ۵۰۰ تومنو بذارم تو حسابم بیشتر از ۴۰ دقیقه تو صف بودم . یادته اون زمان قبض آب و برق و تلفن رو هم باید میرفتیم بانک پرداخت میکردیم.
که گاهی من قبضامونو هم پرداخت میکردم .
اون روز قبل از مدرسه رفتم بانک بعد از ۴۰ دقیقه معطلی ۵۰۰ تومنو با دفترچه گذاشتم رو پیشخوان
صندوقدار دفترچه رو گرفتو یه نگاه به پونصد تومنی کرد و دستشو از مچ پیچوند که یعنی چه بکنم؟
منم که تو تمام این ۴۰ دقیقه تمرین کرده بودم که چی بگم ، بادی به غبغب انداختم ، صدامو صاف کردم ، گفتم میخوام بزنم به حساب ! و سپس یه نفس عمیق کشیدم و آسوده از اینکه خرابکاری نکردم.
صندوقدار ، کلافه ، زل زد بهم و پونصد تومنی رو تو دستش تکون داد و گفت واسه ۵۰۰ تومن اینهمه صف وایستادی؟
و من موندم و حس داغی گونه هام و تجربه اولین تعامل اجتماعی ( روم نمیشه بنویسم خیت شدم ?)
با اینکه دختر بودم پدرم می خواست منو مستقل بار بیاره .
شاید به خاطر این بود که بچه ی اول بودم . برای مستقل شدن خواهرم اونقدر انرژی و وقت نذاشت.
شاید باورت نشه ولی از کلاس دوم من برای خونه نون میگرفتم . ( البته از نونوایی تا خونمون ۳۶ تا موزاییک فاصله بود و پدرم هم به شاطر که آشنا بود ، سپرده بود که منو راه بده داخل نونوایی ، گاهی هم من از مردم پول میگرفتم و نون میدادم ?)
خلاصه نتیجه ی اون پس انداز ها شد یه میکروسکوپ جذاب با بزرگنمایی ۹۰۰ x که هنوزم دارمش .
قصه ی مستقل شدن من از همون بچگی به همت پدرم شروع شد تاااااااا الان .
الان از پس همه ی کارهای خودم برمیام، تعمیرات ماشین ، بنزین زدن ، کارهای بانکی ، مسائل مربوط به اینترنت و آی تی و حتی روشن کردن آبگرم کن و باز کردن در شیشه ی مربا
به قول عام واسه خودم مردی هستم ??
اما الان حدود ۶ ماهه که عجیب دلم زن بودن میخواد
از وقتی دستهای مردونه ی تو رو لمس کردم .
گرماشو حس کردم، اون رگهای آبی رنگ که از زیر پوست دستات مثل یه رودخونه ی پر پیچ و خم رد میشه و منشعب میشه و وقتی انگشتمو میذارم روش نبض قویش رو حس میکنم .
اون ناخن ها که بلنده برای سه تار زدن ...
چطور دلم نخواد زن باشم و اون دستها منو در بر بگیره و همون بشه محدوده ی امن من و دنیای من و درونش آروم بگیرم .
یار دور مهربونم !
ول کن این مفاهیم فمنیستی و بد رنگ و
مرد و زن وخط کشی و مرز بندی ها رو .
وقتی تو آغوشتم اون احساسِ لطیفِ زن بودن و محصور تو بودن و در بند تو بودن برام جذاب ترین و لذت بخش ترین حسه.
من از آن روز که در بند تو ام آزادم
عزیز دل زری !
این وابستگی رو دوست دارم دوست دارم تو آبگرم کن خونه رو روشن کنی ، در شیشه ی مربا رو تو باید وا کنی ، برام ناخنگیر بگیری و بابت هر کدومشون دستاتو بگیرم و ببوسمت و ببوسمت و ببوسمت ...
علی مهربونم !
ازون ۲۴ ساعت شگفت انگیز گفتی که عجیب طعم خوشبختی میداد و بوی زندگی
از اندوه وداع گفتی از غم تو چشمام
لحظه ی سختی بود اون لحظه به ته باغ خیره بودم به بهار نارنج به درخت انار ، به جعفری ها و تربچه های نقلی
و پشیمون بودم از اینکه دیر عاشقت شدم ، از اینکه دیر دیدمت ، دیر پیدات کردم و هر بار لحظه ی جدایی پشیمونتر و پشیمون تر از اینکه چه لحظه های قشنگی رو حروم کردم. عشقی رو که اسراف کردم و ....
یار محبوبم!
بالاخره قرنطینه تمام شد و راه باز شد و مطابق با قولت در روزهای اول آزاد شدن سفرهای بین استانی ، خودتو رسوندی بهم .
ترسیدم ببوسمت که نکنه ازون ویروس لعنتی چند تایی ته ریه هام مونده باشه و عشقم آلوده بشه .
اما تو این دلایل منطقی من برات معنی نداشت .
میدونستی هر دو تشنه ایم و دیوونه به زور بوسیدی .
آخ که چقدر این زورگویی ها خوبه .
درسته منو ببوس ! یه جمله ی امری محسوب میشه اما امتناع من باعث نشد اون زورگویی لذت بخش نباشه .
لذت بوسیدن لبهات رو با دنیایی از شکلات و شهد عوض نمیکنم .
وقتی صورتم رو بین دستات نگه میداری و و لبهات رو روی لبهام میذاری ، ترسی از هبوط و راندن از بهشت نیست که تو بهشت منی .
زیبای دوست داشتنی من
من تو را دوست دارم
تا ابد
برای همیشه،
زندگی با تو تنها زمانی است که عمر من محسوب میشود و من زری کوچولوی تو خواهم بود .
عاشق تو ! زریِ تو