دیگه از نادر ابراهیمی هم جلو زدم . چهل نامه تمام شد . و من زنده ام و چهل و یکمین نامه رو برات مینویسم .
راستشو بخوای زیاد با چهل نامه ی نادر ابراهیمی به همسرش ارتباط برقرار نکردم .
وقتی نامه هاشو میخونم احساس میکنم یه پدر داره دخترشو نصیحت میکنه .
یه نگاه بالا به پایین و سرد .
تو چی فکر میکنی؟
ولی در عوض عاشق نامه های کافکا به فلیسه ام
علی من !
نامه ی امروزم در مورد بحث رو نوشته های نادر ابراهیمی نیست ولی امان از این هجمه های ناگهانی ذهن مغشوش من !
امروز تو گشت و گذار اینترنتی به یه کلمه ی جدید خوردم و مثل همیشه ذهنم پرواز کرد سمت تو تا ربط و روبط کلمه با تو و خودم رو پیدا کنم.
انگار که کلمه ها به وجود اومدن تا من باهاشون ور برم و روانداز کنم و روش فکر و خیال کنم و بپزم واسه خودمون . من و تو . منم که وسواس کلماتی
کافیه یه کلمه ی جدید به پستم بخوره
اونوقت تو مجبوری به خاطرش یه نامه ی طولانی بخونی
فکر کنم خودتم تا حالا فهمیدی که وقتی رمان میخونم ، نامه هام طولانی میشه و نامه های کوتاه مال زمانیه که داستان کوتاه میخونم .
الانم میدونم که میدونی تازه یه رمان رو تموم کردم .
به رسم نامه های قدیمی ، میگم سخن کوتاه میکنم و میرم سر اصل مطلب :
ایکیگای
شنیده بودی؟
خواستم بگم ایکیگای من ، تویی
کم کم مثل نویسنده های محبوبم دارم به فرهنگ ژاپنی ها علاقمند میشم .
یهو دیدی از ژاپن برات نامه فرستادم
خیلی ها ایکیگای رو یه فلسفه یا مفهوم میدونن
فرقی نداره ، فلسفه ، مفهوم، کلمه یا هرچی
دلیل لذت بردن از زندگیم
دلیلم برای بیدار شدن از خواب
نیازم
دلیل برای بودنم و احساس زنده بودن
حتی دلیل اینقدر عمر کردنم
همشون تویی
چون فقط تویی که عاشقتم
میگن کسی میتونه ایکیگای رو حس کنه که به بلوغ شخصی برسه و تو خودشناسی پیشرفت کرده باشه .
فکر میکنم دیگه تو این سن بهش رسیده باشم .
ایکیگای من ، سخت دلتنگتم و بی تاب تو
بوسه
زری