علی مهربانم سلام !
دوست داشتن مقوله ی خیلی عجیبیه ، خیلی فراتر از اون چیزی که فکرشو میکنی .
نمیخوام به یه نتیجه ی کلی برسم که رابطه ی خودمونو تعمیمش بدم به همه ی روابط ، میخوام از خودم و خودت بگم ، از ما .
ولی من وقتی غمگینم یا ناراحت یا بی حوصله ، با بیرون اومدن حتی یک کلمه از دهنم، تو رفتی تا فرحزاد و برگشتی .
گاهی تعجب میکنم که با این همه مهارت در پنهان کاری ، چرا دستم پیشت رو میشه و در کسری از دقیقه تمام پته ام رو آبه .
چند روز بود که حالم خوش نبود .شاید بی هیچ دلیلی . گاهی دختر ها بی هیچ دلیلی ناخوش میشن .
البته بی دلیل برای بقیه ، نه برای خودشون ، نه برای تو که خودِ منی .
رنج هستی این روزها به بدترین شکل داره خودشو بهم نشون میده و من کم آوردم .
دیدم تمام تلاشت رو برای خوب کردن حالم ، با اینکه خودت هم حال و روزت خوش نبود .
دیدم اون همه راه نصفه شبی کوبیدی اومدی اینجا تا بغلم کنی و همون نصفه شب برگردی.
باز هم مثل همیشه فهمیدی چه مرگمه .
... که غم از دل برود چون تو بیایی
بماند که هر چه کویت دور تر
دل ، تنگ تر ! مشتاق تر
این لذت ناب از یادم نمیره . لذت دوست داشته شدن توسط یه موجود خاص که بوی تنش ، هر غمی رو از یاد میبره .
که دلش پر میکشه برای چند لحظه با تو بودن .
مرد من !
وقتی مرا تنگ در آغوش میکشی ، تمام اندوه جهان میپرد ، همچون گنجشکی که پسر بچه ی شری به سمتش سنگ پرتاب میکند .
دهانم را از زاویه ی بین گردن و شانه ات بالا میبرم سمت گوش میروم و آرام میگویم دوستت دارم . لبهای مرا میبوسی و من خوشبخت ترین زن دنیا میشوم .
محبوبم !
خوشحالم که بار هستی را باهم به دوش می کشیم و غمِ من و غمِ تو ، غمِ ماست که رستگاری همین است .
بمون برام عشق زری
که من نیازم تو رو هر روز دیدنه
از لبت دوسِت دارم شنیدنه