علی مهربونم سلام
این نامه رو تو شب سردی برات مینویسم که هنوز کرونا هست و محدودیت عبور و مرور امید کمتر شدن مرگ و میر رو زیاد میکنه . امروز ۲۱ امه، چهاردهمین ماه عاشق شدنم و دلم میخواد جشنش بگیرم ولی نمیدونم چرا حلوا پختم .
اصلا مگه حلوا شیرین و خوشمزه نیست؟ چرا برای عزا میپزنش؟
عوضش یه شام خوشمزه درست کردم که جفتمون دوسش داریم . اما تو حدود ۱۳۹۹ کیلومتر از من دوری به اندازه ی این عدد عجیب من دلتنگم .
وقتی میری ماموریت اتفاقات زیادی تو فکر و ذهنم میفته که مجبورم میکنه بهشون فکر کنم و میدونی که از نظر من زیادی فکر کردن عامل بدبختیه.
این روزها خودمو با کتاب خوندن سرگرم میکنم که جای نبودنت کمتر درد بگیره .
میدونی که چقدر کتاب خوندم تو این روزها اما تو فرصت نمیکنی پا به پام بخونی .حتی فرصت نشد در موردش حرف بزنیم .
دیگه از ناهار و شامت نمیپرسم چون این چند وقت غذاهای هفتگی اونجا رو یاد گرفتم .
تو هم نمی پرسی و من خوشحالم بابتش که نکنه بگم و دلت بخواد.
اونجا گرمه و اینجا سرد ، وقتی کاپشن پوشیدم و زیر بارون عکس با تیشرتتو میبینم ، حس میکنم نه تنها شهر که کشورمون هم متفاوته.
وقتی صبح زودتر از من میری سر کار و ساعت ۸ و نیم روز تعطیل میگی داری برمیگردی هتل ، یا حتی تو تایم کمی که برای حرف زدن پیدا میکنیم هم درگیر میبینمت ، حجم خستگی رو کاملا حس میکنم .
تازه وقتی برگشتی هتل باید شروع کنی به تحمل غرغر های من و تلاش کنی که حالمو خوب کنی که فکر کنم این کار از اون ساعتها کار ، سخت تره
یار دور مهربونم !
همه ی اینارو گفتم که بگم درسته دوری و نیستی و وقت نداری ،درسته دلم همش تنگه اما
عزیز دلم ، علی قشنگم وقتی عاشق شدم دیگه کاری از دستم بر نمیاد . کسی که نخواد رنج بکشه نباید عاشق شه .
من نمیتونم عاشق نباشم چون فکر میکنم اگه عاشق نباشم ، بیهوده ام و عمری که ازم کم میشه همش تلف میشه.
من نمیتونم اون دستهای مهربونت ، لبخند قشنگ و لبهای دیوونه کنندتو از ذهنم پاک کنم .
تا آخرین لحظه ی عمرم چشمهای خوشرنگ و نگاه معصومت تو ذهنم میمونه و نمیتونم جمع شدن اینهمه خوبی و زیبایی رو در یه نفر نادیده بگیرم و عاشقش نشن.
علی جونم
تو تنها کسی هستی که دوست داشتن منو بلدی و طبق آیین خودم منو عاشق خودت کردی .
وقتی میبینم میون اون همه خستگی و درگیری ذهنی تا نیمه های شب بیدار میمونی و تا دل تنگمو مرمت نکنی خوابت نمیبره ، از ته قلب احساس خوشبختی میکنم که تو یار زندگی منی و تمام آیندمو با تو میبینم.
کامو تو کالیگولا میگه :
دوست داشتن یک موجود در این است که پیر شدن با او را بپذیریم.
بپذیرم؟ من دیوانه ی اون لحظه ام که با موهای سفید و چشمهای کم سو دست های چروکیده امون در دست هم از خرید به خونه برمی گردیم.
من عاشق پیر شدن کنار تو ام .
میبوسمت از دور
دلتنگ آغوش ، لمس دستها و لبهای جادویی تو ، زری