ظهر رسیدم خونه ، درو باز کردم ، در ، همون دره و حیاط همون حیاط
ماشین رو پارک کردم و بعد از انجام دادن پروتکل های بهداشتی مربوط به پاکسازی ویروس منحوس کرونا ، اومدم بالا ، کنار گلها ، رو صندلی راک نشستم چند تاب کوچولو و سکون ، این فرایند روزانه ی زندگی من وقتی از سر کار برمیگردمه . خیلی معمولی تر و تکراری تر از اونیکه بخوام بهش فکر کنم . اما امروز
این فرایند یه تفاوت کوچک داشت
سلوت
سلوت ناشی از دیدار با تو که تا عمق جانم نفوذ کرده
در سه تایم متفاوت در سه لوکیشن متفاوت با شرایط متفاوت در روز و شب گذشته .
طوری که تمام روز چشمامو بستم و غرق شدم تو سه گانه ی دیدن عشقم ، تا حالا که دیگه نیست، لااقل طعم شیرین لذت دیدار یار دور ازم دور نشه .
علی عزیزم !
رنج دوری، جزئی اجتناب ناپذیر از رابطه ی من و توست . و گریز نیست از این جور زمانه .
گاهی این رنج منو بد قلق میکنه و پر از شِکوه و تندی . و چقدر خوشبختم که میدونی همشون به خاطر دلتنگیه و بی تابیه . و همه ی اون دلخوری ها و سردی
و بی قراری هارو تحمل میکنی و میدونی که برای خودم عذاب دهنده تره .
رنج عجیبیه ، دوری از یار مهربان
اما
دلبر شیرینم !
سنگینی این رنج به آرامشی که بعد از بوسیدن و هم آغوشی با تو دارم ، میارزه.
و این سلوت رو مدیون حضورت در کنارمم .
که تا بحال غیر از آغوش تو در هیچ جایی پیدا نکردم.
تیشرت مشترکمون تنمه و دارم با کتابهایی که برام هدیه گرفتی عشق بازی میکنم و میبوسمشون
بمون برام علیِ من
زنده موندن بدون تو برام قابل تصور نیست
یار دورت ، زریِ تو
امضا
بوسه