علی عزیزم سلام!
امشب خسته از سرکار برگشتی و وقت نشد درست و حسابی با هم حرف بزنیم. با خودم گفتم حالا که خوابی بهترین وقته که برات نامه بنویسم.
آخرین ناممو که خوندم دلم گرفت. یاد اونروز افتادم که مثل مرغ سرکنده ، آینور و اونور میرفتم و انگار یه چیزی رو گم کردم ، گیج و منگ بودم.
بعد از پستِ نامه یه کامنت داشتم از یه دختر که ده دوازده سال کوچیکتر از خودم بود.
گفته بود که ترسیده نکنه قهر ما بیشتر از بیست و چهار ساعت گذشته باشه و اینکه نامه های دیگمون هم خونده و فهمیده همو خیلی دوست داریم و خواسته بود که بهت پیام بدم و ....
چقدر به همچین پیامی نیاز داشتم ، اینکه کسی تایید کنه که ما همو خیلی دوست داریم . هر چند در حد یه کامنت هر چند یه دختر کوچیکتر از خودم .
خیلی دلممیخواست کاری و که میخواد انجام بدم ولی من کاری رو کرده بودم که تو معنیشو می فهمیدی. یعنی اولین قدم رو برداشته بودم.
اول صبح بعد از خوندن نامه پیام دادی و بعد از تماس آخر کشیک که تو رو مجبور کرد که دور تا دور مجتمع رو چند بار کز کنی و منم مجبور کرد تو گرما زیر درخت نارنج پناه بگیرم و از سایه اش سو استفاده کنم ، قهر قهر تبدیل شد به آشتی آشتی.

اما میدونی به چی فکر میکنم علی جونم؟
بعد از هر قهری یه اتفاقی میفته. مث یه ترک کوچیک روی دیوار سد. خیلی بی اهمیته ، اون ترک هیچ وقت نمیتونه سد به اون بزرگی رو از بین ببره ، اما هست، وجود داره ، ارزش درست کردن هم نداره ، شاید اگه تلاش کنی درست بشه، بدتر هم بشه .
ولی یه جوری مونده یه گوشه که هر از چندگاهی به چشم میاد و ...
دلم میخواست کاش نبود . ولی میدونم هیچ چیز تو این دنیا بی نقص نیست و ما آدمهای معمولی هم ازش مستثنی نیستیم. و این اتفاقات اجتناب ناپذیر.
کاش بدونی که چقدر میخوامت.
امروز یه جا خوندم آدمها سیزده تا نیمه ی گمشده دارن، و من چقدر تو دلم قند آب شد که من مال خودمو تو این انبار کاه پیدا کردم.
علی مهربونم ، تو خیلی خوبی و من عاشقتم و هیچوقت تو عمرم کسی رو اینطور عاشقانه دوست نداشتم و حتی چند ساعت دوری و بیخبری ازت رو بر نمیتابم.
و مهمتر از همه باهات آرومم .
اما الان
دلتنگتم، این دوری آخرش منو میکشه .
دلتنگ آغوش مهربون و پر از احساستم. مرد بینظیرم! یار دور قشنگم!

ببینمت به زودی
ببوسمت به زودی
بوت کنم به زودی
آمین
بوسه ، زری دلتنگ ??