علی مهربانم سلام
این نامه را در آستانه ی یک سالگی آغاز نامه نوشتنم برای تو می نویسم .
۵۰ نامه در یک سال برایت نوشتم و مجموع ۸۰ نامه در این صفحه با هم رد و بدل کردیم .
چگونه عدد رند در آمدنش را نمیدانم اما برایم جالب بود و زیبا چون مرض تقارن دارم.
این نامه ها هر چه بود ، دلتنگی ، دلخوری، خوشی یا شادی ، فصل مشترکش عشق بود. نامه هایی مملو از دوست داشتن محض.
به یک سالی که گذشت فکر میکنم . به شبی که تصمیم گرفتم برایت نامه بنویسم و تو ویرگول را پیشنهاد دادی که بماند و حفظ شود عشقبازی های گاه و بیگاهمان.
و چه خوب انتخابی بود. دور از هیاهوی اینستاگرام و شلوغی تلگرام. فضایی برای خودم و خودت .
علی زیبای من
امشب شب تولد توست و من بابت جبر زمانه کنارت نیستم و از راه دور میبوسمت. اما خوشحالم از بودنت از داشتنت از اینکه خدای جهان تو را برای من آفرید.

عزیزِ جانم !
در این شب زیبا خواستم از منِ بی تو بگویم.
از خیال پردازی هایم وقتی نیستی .
بگویم با خیالت زندگی ها کرده ام. از رویاهای شبانه ام بگویم. از هم آغوشی های ارواح مرطوبمان در خواب.
خواستم از بوی عطرت بگویم که وقتی از کنار عابری می گذرم به مشامم میرسد و مست میشوم و بی اختیار برمیگردم و با نگاهم دنبالش میکنم تا شاید رد دیگری از تو بیابم .
خواستم از پیری بگویم که تو تمام معادلاتم برای آن زمان را به هم زدی و منِ پیرِ نا امیدِ رنجور را تبدیل کردی به پیر زنی که هر روز با همسرش میرقصد و گل طبیعی لای موهایش می گذارد و پیراهن های گل گلی شاد می پوشد.
خواستم از خوش اقبالی هایم بگویم. که از وقتی تو را دارم بسیاری از کارهای ناتمامم را دست گرفته ام تا کامل شوم.
خواستم از دلتنگی هایم بگویم از یادآوری اتفاقاتی که بعد از ملاقاتمان افتاد، از کتابی که خواندیم از بوسه از آغوش از لته از صبحانه ای که آماده کردیم ، گاهی از درد به خود می پیچم اما
از خیالاتی که برای ملاقات بعدیمان ساخته ام گرمم.
از تئاتری که باید برویم، از دریا رفتنمان، از دوچرخه سواری در هرمز، کتاب خواندنمان، از کتابفروشی گردی در خیابان انقلاب ، از خانه ی جنگلی شمال از فیلم دیدنمان و آغوش و بوسه و بوسه و آغوشِ مدام .
علیِ عزیز تر از جانم !
در این شب زیبا برای تو نوشتن سخت است. باید طوری بنویسم که خوشحالت کنم که ناتوانی و بی جانی ام و استیصال را پنهان کند.
خیال میکنم یک عکس دونفره را با همان لباسهای ست که دیشب نشانم دادی و قرار شد بخریمشان، کنار کیک تولدت که خودم پختمش با شمع عدد ۳۶ سالگی با خنده هایی که دندانهامان مشخص است و دستهامان که تن آن یکی را بغل کرده و مو هایم که به میل تو یک طرفه روی شانه ام و شانه ات ریخته و سرم به سینه ات مایل و دستت روی شانه ام.
و مینویسم علی جانم الان حالِ من خوب است .
چون تو را دارم
چون دستهای تو و فکرِ آغوشت مرا گرم کرده است و به طرز حیرت انگیزی خوشبختم و دیوانه .
.
.
مونسِ دلنشینم تولدت مبارکم
میبوسمت از دور و به زودی از نزدیک
تصدقت زری