یار دور عزیزم سلام
تو رمانی که دارم مینویسم، قهرمان داستان از معشوقه اش میگه. از وقتی که اولین بار بغلش کرد یا اولین بوسه و ...
تو توصیف تمام صحنه ها تو جلوی چشممی، اولین بای که بغلت کردم، اولین باری که بوسیدمت. لرزیدن تنم، عرق کردن دستم. ضربان قلبم که میشنیدم. نفسم که به گردنت میخورد. لبخندِ روی لب سرخ و مرطوبت بعد از بوسیدنت.
حتی پامو از گلیمم دراز تر کردم و هر کاری رو دلم میخواست باهات بکنم. معشوقه ی رمانم با پسر عاشق کرد.
دوری از تو و طولانی شدنِ ندیدنت، کار دست قهرمان عاشق رمانم داده .
دستامو روی صورتت کشیدم. با نوک انگشتام بازوتو تا نوک انگشتات طی کردم و لرزیدم. با انگشتات بازی کردم. محکم بغلت کردم و کیف کردم.
یکی از مزایای نوشتن همینه دیگه.
الان که این نامه رو برات مینویسم تو راه خونه ای.
رسیدی دوش بگیر. عطر بزن ، بهم فکر کن ، به منی که اونقدر بهت نزدیکم که نفسم به صورتت میخوره.
میتونی نگاهم کنی و لبهات به لبهام نچسبه؟
.

.
عاشق روی ماه تو
زریِ دیوونه که داره لحظه شماری میکنه بغلت کنه.
پی نوشت: امروز هر کی منو دید گفت: امروز کیفت کوکه ها. کاش میتونستم بهشون بگم لحظه ی دیدار نزدیک است....