خورشید تابستان چنگ انداخته است به پنجره ها و خود را کشانده تا وسط اتاق. چسباندمت به دیوار.
گوشه ی لب پایینی ام را گاز گرفتم و تو لبهایت را مکیدی و خیس کردی. سرت را کج کردی و دهانت نیمه باز است. من هم دهانم را باز میکنم و میچسبانمشان به لبهایت.
چشمانم را میبندم و میگذارم مرا با خود ببری.
به بهشت به همان سرزمین پهناوری که با هم ساختیم. به ناکجا آباد، به همان مدینه ی فاضله که درش هیچ ترسی نیست.
میان پرتو نور که از پنجره می آید، گرد و غبار میرقصد. برق رفته. تنهای مرطوبمان را وقتی هم را لمس میکنند، دوست دارم.

انگشتانت را وقتی روی تمام بدنم می لغزد، دوست دارم.
در آغوشت آنقدر روشنم که میتوانم در تاریکی بدوم. آنقدر آرامم که هیچ چیزی نمیتواند بهماش بزند.
وقتی میخندی با خودم میگویم چطور همه ی آدمها عاشقت نیستند.
سرم را روی پاهات می گذارم و موهایم را می سپارم به دستهات. دستهایی که بوی گیلاس میدهد. بوی خوشبختی.
و حالا که میروی دلم نمی خواهد امضا هایت از بین برود.
سفر بخیر مسافر من
بوسه
زریِ تو