صدای ساعت بلند شده، ۷ صبحه، باید آماده شم برم بیمارستان. ساعت و خاموش میکنم برمیگردم سمتت. از صدای ساعت بیدار شدی ولی هنوز خسته ای. دیشب تا دیر وقت شرکت بودی چون باید یه پروژه ی ناتمومو به سرانجام میرسوندی. دستتو میگیرم و با انگشتات بازی میکنم. همینطور که چشات بسته است میگی خوابم میاد هنوز. گونه ات و میبوسم و آروممیگم بخواب عزیزم.
انگشتات و قفل میکنی لای انگشتام. سرمو میذارم رو سینت و غرق میشم تو چاله ی گردن و ترقوه ات. چشامو میبندم و نفس عمیق. از بوت سرشار میشم. با چشم بسته لبخند میزنی. لباتو مثل آلو خشک جمع میکنی که ببوسمشون. از لبات که نمیشه گذشت. لبهای نرم و مرطوب.

میگن آدم تشنش که میشه سراب میبینه.
اینم سراب منه.
تشنتم علی من .
نمیخوام ویزیت رایگان بذارم، نمیخوام تو بازارچه ی خیریه بهترین باشم. نمیخوام کتاب بخونم و بنویسم . نمیخوام تو کارم نمونه باشم و لوح تقدیر بگیرم. نمیخوام رمان بنویسم.
تو رو میخوام.
میخوام برات لته درست کنم بشینیم با برشتوکهای شکلاتی که دوست داری بخوریمش و گپ بزنیم.
شام هم املت علی پز با سبزیجات متنوع که هنوز براش اسم انتخاب نکردیم بخوریم. میخوام زندگی کنم با تو
بوسه
زری دلتنگ