علی جونم سلام
مثل نامه های قدیمی دلممیخواد بنویسم دیر زمانیست که تو را ندیده ام . یا مثلا بنویسم اگر احوالی از من پرسیده باشی خوبم. حال همه ی ما خوب است اما تو باور نکن.
شاید هم تهش دلم بخواد بنویسم نمک در نمکدان شوری ندارد دل من طاقت دوری ندارد.
ولی اگه اینارو الان بنویسم و تو نامه رو بخونی فکر میکنی در ادامه هم با یه نامه ی طنازی روبرو هستی برای همین نمینویسم
نمیدونم برات گفتم یا نه که هر بار دیگه تاب غم دوریت تمام میشه با خودم فکر میکنم اینبار که دیدمت تو بغلت های های گریه میکنم. حتی تصور اون لحظه هم به گریه ام می ندازه.
اما هر بار وقتی دیدمت پر شدم از نور و شور و غم دوری و انتظار، به طرفه العینی ناپدید شد.
آدمیزاد کسی رو میخواد که تو بغلش گریه کنه و بخنده اما من همیشه تو بغلت خندیدم .
که غم از دل برود چون تو بیایی

عزیز دلم
علی زیبای من! میگن امشب شب عشاقه مگه میشه جایی ردی از عشق باشه و من و تو نباشیم.
علی من
ما رنج می کشیم به امید روزهای بهتر . خدا هم میگه ما انسانها رو در رنج و مشقت آفریدیم.
رنج کشیدن ایرادی نداره اگه دلیل درستی داشته باشه. رنج دوری تو برای من خوشبختیه عزیز دلم.
چون میدونم عشق تو ابدی خواهد بود. و این رنج تهش رسیدن به تو و در کنار تو موندن و مردنه.
در این شب زیبا با تو عهد میبندم که رنج عشق تو رو از جانم دوست تر بدارم و تا آخر عمرم عاشقت بمونم
با تو همه ی روزهای من روز عشقه