از شب قبلش میگی که فردا میخوای از کلونی بزنی بیرون و تماس تصویری بگیری
همون کلونی که تا سیزده بدر فکر کنم ۵۰ نفر ورودی و خروجی داشت .
ولی بهم نمی گفتی که نگرانت نشم (چرا نَمیرم برای مهربونیت؟)
از همون شب تو ذهنم کارهایی رو که باید انجام بدم رو مرور میکنم .
موهامو سشوار بکشم یا مرتب کنم؟ یا بذارم فرفری بمونه ، فرق صاف بگیرم یا کج ؟ موهامو یه طرف بریزم یا دو طرف باشه با اصلا جمع کنم ؟ اگه جمع کنم چجوری جمع کنم و رژ چه رنگی بزنم و ...؟
بلوزم چه رنگی باشه ؟ نکنه تو تماس قبلی هم همین بلوز تنم بوده باشه ?
خوبه که تماس تصویریه، حضوری نیست وگرنه برای عطر هم باید فکر میکردم ، البته فکر کردن نداره عطری که برای تو میزنم مخصوصه و همیشگی.
همونی که به خاطرش هنوز تیشرت بنفشتو نشستی ?
صبح که بیدار میشم طبق معمول اولین کاری که میکنم چک کردن واتس اپه و سلام و صبح بخیر گفتنه بهت ، میدونم که خوابی و هنوز صدای آلارم گوشیت در نیومده .
ولی دوست دارم اولین پیامی که میبینی مال من باشه .
تا بیدار شی شروع میکنم به کارهایی که شب قبل برنامه ریزیشو کرده بودم .
میدونی که اهل آرایش نیستم . بهم نمیاد . یه رژ و سرمه فکر کنم کافی باشه .
از باد گرم سشوار که از یه لحظه غفلتم استفاده کرده و داره پوست سرمو میسوزونه و دقتم که کوچکترین فرفری ها رو هم صاف کنم ، خندم میگیره و نیشم تا بناگوش وا میشه .
زیر لب میگم لحظه ی دیدار نزدیک است ...
یه نگاه به بلوزم میندازم ، خودمو تو آینه اینور و اونور میکنم. بدک نیست .
دوباره واتس اپ رو چک میکنم ، هنوز خوابی ،
صبحانه میخورم . راستی گوشیم، عضو جدید سفره شده مثل نون ?
بیدار شدی ، عاشق عکس های سر صبحتم. تو رخت خواب ، با چشای پف کرده . جذاب تر از همیشه.
دلم پر میکشه سمتت، یه بوس از لپهای نَشُستت دلمو میلرزونه.
صبحانه میخوری و من میام ویرگول و نامه های قبلیتو میخونم .
به بهانه ای از کلونی میزنی بیرون یه بار نون یه بار سی دی یه بار قهوه ....
و تماس میگیری .
دیگه یادم میره رژ موقع صبحانه پاک شده یا اونقدر چشمامو مالیدم که اثری از سرمه نمونده ??
فقط میخوام ببینمت ، لبخندتو وقتی سلاااام کشدار میگی ،چشماتو که برق میزنه و رنگش تو آفتاب معلوم میشه یا ابروهاتو که بالا میدی و می خندی ، وقتی رژ نصفه و نیمه رو میبینی .
و اون چند دقیقه ای که حرف میزنیم از زمین و زمان و محو میشیم از این دنیای ترسناکِ بی ریخت . مهرت مثل نوریه که مثل نیزه تو آب رودخونه نفوذ میکنه و تا جلبکهای کف رودخونه میرسه ، میرسه به اعماق قلب من و روشنش می کنه .
تماس بعد از چند تا قطع و وصل و اتصال مجدد و چند تا مزاحم و حرفهای گفته و نگفته ، در عرض چند دقیقه تموم میشه و من میمونم با دلی روشن که مسبب حال خوبم باشه برای تمام روز .
علی عزیزم
امروز کارت تمام شد و برگشتی ، الان پیام دادی رسیدی ، منم با دعای سلامت رسیدنت و نوشتن این نامه خودمو مشغول کردم
الان فاصلمون دوباره شده ۲۰۰ و خرده ای کیلومتر و این حالمو بهتر میکنه .
فکرشو میکردی یه تماس تصویری معمولی اینقدر آیین و مراسم داشته باشه ؟
فکرشو میکردیم که یه تماس تصویری چند دقیقه ای بشه نهایت آمال و آرزوهای دو نفر ؟
این کرونا چقدر کم توقعمون کرده .
ولی من قانعم و راضی
چون میدونم اونی که دوسش داری ، منم و همین کافیه برای یه عمر احساس خوشبختی کردن .
علی جونم
مرسی که هستی حتی از دور
دوسِت دارم
میبوسمت از دور و مطمئنم به زودی از نزدیک
رسیدن بخیر ،قشنگم
عاشق تو زری
پی نوشت :
تو این قرنطینگی یهویی دلم یه جفت مرغ عشق خواست .
خریدم ?