علیِ عزیز تر از جانم ، سلام
الان که نامه رو برات مینویسم یه دلخوری کوچولو بینمون پیش اومده بود بعدش شب بخیر گفتیم و رفتیم که بخوابیم. ولی من دلممیخواست برات رویا بسازم .برای همین اومدم اینجا که برات نامه بنویسم.
هر شب قبل از خواب آرزو میکنیم خواب همو ببینیم ، بعضی شبها آرزومون برآورده میشه، خواب همو میبینیم ولی خیلی وقتها خوابمان پر از دل آشوبی و استرسه.
اینبار اما میخوام آرزو کنم تو رویا همو ببینیم ، نه کابوس ، آرزو میکنم منو تو خواب ببینی که دستتو گرفتم و میکشونمت سمت خودم ، میبرمت تو جنگل، جنگلی که خوب بلدمش، لوش رو با کمک هم باز میکنیم و باز دستتو میگیرم ، از روی جوی کوچیکی که از رودخونه س اصلی منشعب شده میپریم. میبرمت سمت درخت گردوی پیرِ کنار رودخونه، از تو کوله ات یه زیرانداز در میارم و زیر درخت پهن میکنم، وسایلمونو میذاریم و میبرمت سمت رودخونه. رودخونه زیاد پرآب و خروشان نیست چون تو یه جنگل کوهستانی هستیم و به سرچشمه نزدیک.
لنگه های شلوارمونو تا زانو بالا میکشیمو روی یه صخره وسط آب میشینیم. آب یخه. پاهامون یخ میزنه درشون میآریم و میذایم رو صخره که گرم شه .
آخه نور خورشید از لابلای درختها نیزه ای رو صخره میتابه.
لباتو میبوسم و قربون صدقت میرم. محکم بغلم میکنی و میگی عاشقمی .
من که دلمنمیاد از خوابت بیام بیرون .
مگه این رویا چیه که نمیتونه واقعی شه؟
بیا قرار بذاریم واقعیش کنیم اصلا.
قول قول قول تا وقتی زنده ایم بالاخره یه روزی بدون ترس میبوسمت . هر جا که دلم بخواد.
عاشقت زری