_ علی !
داشتم سیب زمینی سرخ میکردم روغن پرید رو دستم ، دستم سوووخت
_ عزززیزم ، بده ببوسمش، اوممممماه
_علی جونم ! آبغوره گرفتم دستم خارش گرفته .
_ بده ببوسمش
_ :-)
_ علیییی پام تو باشگاه ضرب دیده درد میکنه
_ آخی، بده ببوسمش
.....
دیشب به صندلی راک تو اتاق پذیرایی تکیه داده بودم و به گلهای رو استند نگاه میکردم.
گلهایی که به عقیده ی من فقط به زندگی اهمیت میدن .
نه مرگ
رو صندلی تاب میخوردم و چشم ازشون بر نمیداشتم
پتوس مرمری که با نسیم شرجی این روزهای شمال آویزشو تکون میداد و اسکاندیس ابلق که با اولین جوونه اش خودنمایی میکرد و فخر می فروخت ، کنار اون آسمون صاف و براق و ستاره های برقی برقی ،
و درخت نارنج دم در
همشون زندگی میکردن .
و منم غرق شادی بودم ، از بودن خودم هیجان زده بودم به دستام نگاه میکردم ، دیگه خارش نداشتن
چون تو بوسیده بودیشون با همون جمله ی جادوییِ تو :
بده ببوسمش...

و منم زنده بودم و به زندگی فکر میکردم .
میدونی علی !
یه همکار با سابقه دارم ، کار بلد و حرفه ایه
آدم جدی تو کارشه ولی فوق العاده دلسوز و دل رحمه ، جملات قصار زیاد داره ولی یه حرف قشنگی میزنه ، که هر وقت میگه منم پشتش میگم تکبیررررر
خیلی جدی خیره میشه به آدم ، عینک ذره بینیشو از رو نوک دماغش با انگشت اشاره میده بالا
انگشت های دست راستشو مشت میکنه و انگشت اشاره رو صاف نگه میداره و با لحن جدی و با سرعت نسبتا زیاد ، میگه :
《 به عقیده ی من ! اخلاق و ذات آدمی رو قابله میاره،، مرده شور میبره 》
منم طبق معمول با مشتهای گره کرده بلند میگم تکبیررررر
راست میگه ، تو ذاتت مهربونه، از وقتی که به دنیا اومدی ، مهربونی رو توسعه میدی ، به سمت اطرافیانت ، به اونهایی که دوسشون داری به من
تو ذاتت بدی نیست
وگرنه منو چه به پرورش گل و گیاه ، منی که کاکتوس زیر دستم خشک میشد هیچ گلی از خونم سالم بیرون نمیرفت، الان صاحب کلکسیون یه سری گلهای خاص شدم .
تو و مهربونیاته که من زنده ام شادم و حالم خوبه .
علی مهربون من !
بمون برام که عاشق تو ، منم
دوستدار تو ، زری تو
میبوسمت از دور و به زودی از نزدیک ...
پی نوشت :
اینبار که اومدی با هم تمرین میکنیم ، که اول صبح گلهای وحشی رو بدون اینکه شبنم از روشون بیفته بچینیم .
( عوارض خوندن کتاب جدیده ? )