علی من سلام
این نامه رو زمانی برات نوشتم که شارژ گوشیت تمام شده بود و یه دو ساعتیه که ازت بی خبرم
تحمل دوری و بی خبری ، حتی برای چند ساعت هم برام سخته .
به این فکر میکنم که قدیما چجوری مردم از یارشون روزها و حتی هفته ها بیخبر بودن .
یادمه وقتی پدرم جبهه بود ، با مادرم میرفتیم مخابرات تو نوبت می نشستیم بعد وارد اون قوطی های کوچولو میشدیم که برای چند دقیقه بتونیم با پدر حرف بزنیم .
اونقدر همهمه و سرو صدا بود ، اونقدر خش خش و قطع و وصلی داشت ، اونقدر صدا ضعیف بود که از صدای پدر چیزی نصیب من نمیشد .
و چهره ی مادر یادمه که با انگشتش گوششو محکم فشار میداد و صورتش و جمع میکرد و همه ی جون و حواسشو میداد به تلفن که بتونه صدای یارشو از پشت خط بشنوه .
تلفن نه تنها دلشو وا نمیکرد که بیشتر دلش می گرفت.
میرفت سراغ نامه . هنوز چند تا از نامه هاشو دارم .
خیلی رسمی مثل نامه های اداری ولی از همون جملات دلتنگی و انتظار موج میزد
مثل موج های امروز دریا که برات فرستادم

که قرار شد یه دفعه که اومدی ببرمت اونجا که بکره و هنوز تهرانی ها بلد نشدن ?
که کنار ساحل چادر بزنیم و عشق کنیم و صفا
آخر نامه ها هم شعار می نوشت:
جنگ جنگ تا پیروزی
خدایا خدایا تا انقلاب مهدی از نهضت خمینی محافظت بفرما و ....
تو نامه هاش از من هم می نوشت
می نوشت زهرا خانم هم بهانه ی شما را میگیرد .
یه جوری می نوشت انگار قراره پدر تو جمع با صدای بلند بخونه ?
که اگه یه وقت پدر شهید شد و خواست نامه هاشو بده موزه ،منشوری نباشه .
درسته منم به مادرم کشیدم و تا یه کم ازم دور میشی برات نامه مینویسم ، اما این کجا و آن کجا .
مادرم خبر نداره که نامه های منو همه میخونن و کامنت هم میدن .
نمیدونه توش کلی بوس و بغل برات میفرستم .
نمیدونه چقدر قربون صدقت میرم .
مگه میشه نامه ی عاشقانه بدون تصدقت؟
ولی من مثل زنها و مردهای اون زمان صبور نیستم . تحمل بی خبری و دوریتو حتی برای چند ساعت ندارم .
باید شکر کنم خدارو که زمانی عاشق شدم که ارتباط تصویری و شبکه های مجازی و ... هست .
وگرنه مثل شیرین از عشق خسرو میرفتم وسط کوهستان برای خودم قصر می ساختم و مینشستم غصه میخوردم .
اصلا به نظر من چون اون زمان وسایل ارتباطی نبود مجنون ، مجنون شد .
علی مهربونم !
این روزها خیلی از زندگی مشترک حرف میزنیم و دلتنگی هامون .
به نیازمون به در کنار هم بودن .
به قول فریدون
من نیازم تو رو هر روز دیدنه
از لبت دوسِت دارم شنیدنه
نمیدونی از خونه ی سفیدمون چقدر فانتزی ساختم .
مخصوصا از وقتی که در موردش یه کم جدی تر باهم حرف زدیم .
از وقتی که قرار شد یه گوشه تو حیاط یه سوئیت ۵۰ متری بسازیم و بشه دفتر کارت .
علی بهش فکر کن !!
زندگی واقعی من کنار تو ، تو خونه سفیدمون
چی بشه ?
تو سوئیت گوشه ی حیاط تو دفتر کارت مشغول باشی
میام بهت سر میزنم برات چای میارم و کیک داغ خودم پز
سخت مشغول کار باشی
بگم الان کافی تایمه
بیا یه کم به چشمای قشنگت استراحت بده
بگی دو مین دیگه میام
سینی چای و کیک رو بذارم رو میزو از پشت صندلی بغلت کنم و لپتو ببوسم
سرتو برگردونی لبامو بگیری
بگم عاشقتم
بگی منم عاشقتم عزیز دلم
اینو که میگی دلم قنج میره
با لحن خودت
عاشقتم با شینی که زبونت میخوره به دندونت و با لحن اختصاصی خودت شنیده میشه
نیشم باز شه
و تا دو مین که آزاد بشی چرخ میزنم تو دفتر و اگه چیزی نامرتبه، درستش کنم. شایدم یه کم غر غر کنم از نامرتبی دفتر ? و تو بدون اینکه سرتو برگردونی ، لبخند بزنی
بعد بشینم چای بریزم . تو فنجون های گل قرمزی قدیمی که از کمد دیواری مادر کش رفتم . توشون دو تا غنچه گل محمدی بندازم .
از اونا که از سفر کاریت سر پروژه ی کاشان ، سوغات اوردی ، یا دو تا پر زعفرون سوغاتیِ سفر کاری مشهد بندازم .
تو نعلبکی نبات گذاشتم ، ازونا که از اصفهان آوردی .
منم طبق معمول بخونم :
بنشین لحظه ای رو در روی من
چایت را با عطرم هم بزن ....
پشت میز کار بگی تماااااام
یه پیچ و تابی به تنت بدی و بیای کنارم بشینی .
پیشونیمو ببوسی و بگی زریِ من چطوره ؟
منم بگم با تو عالییییی
و بشینیم حرف بزنیم از کارامون و اتفاقات روز
به همین سادگی به همین خو شمزگی
زندگی آقا و خانم بِ
.
.
.
علیِ من!
با تو همه ی رویا ها و آرزوهام واقعی شدن .
فقط یه آرزو مونده ، اونم کنار تو بودن و کنار تو مردن
که همه ی این فانتزی هارو واقعی کنیم .
که اونم مطمئنم محقق میشه
دیرو زود داره ولی سوخت و سوز ، نه
..
یار دور مهربونم !
منتظرم بمون
میام
به زودی
به قول مادر جنگ جنگ تا پیروزی ?♥️
عاشق چشمهای عسلی زیبات
زری تو
پی نوشت :
این شصتمین نامه ایه که بینمون رد و بدل میشه
در آستانه ی ده ماهگی این رابطه
عاشقتم