علی جان سلام
نامه ی امروز رو تو حالی دارم برات مینویسم که بیمارستان پر از التهابه
پشت میزم مشغول نوشتن این نامه ام مثل سربازی که زیر آتیش موشک و گلوله، تو سنگر یه کاغذ گذاشته رو زانوش و بی اعتنا به اطراف ، برای یارش مینویسه . بدون اینکه امید داشته باشه نامه به یارش برسه .
همکارها پر از استرس و اضطرابن، اشک رو تو چشم بعضی هاشون میبینم . نگران بچه هاشون ، نگران پدر و مادرهای مریضشون ...
اما من دارم به آغوشت فکر میکنم
آغوش یار
به بوت
به لبهات
به هرم نفست روی گردنم
و برای تو مینویسم با لبخند
یار دور مهربونم !
چند شب پیش یه عشق لرزه داشتیم ، عشق لرزه رو از اشمیت یاد گرفتم ازون اصطلاح های جذاب که منو تو خودش غرق میکنه . ازون ترکیبهایی که انگار تازه کشف شده . که بعد از خوندن کتاب منو ببره به اتفاق چند شب پیش که اسمشو بذارم عشق لرزه مثل زمین لرزه
همون وقتایی که حس خوبی نداریم ، به ادامه ی عشق ، به ادامه راه ، به علامت سوالهای ذهنمون به آینده و ....
و بلرزیم...
اون وقته که میتونه غرور خیلی کارها بکنه و اتفاقهای خیلی خیلی بد بیفته
ولی من و تو که غروری برای هم نداریم
برای همین تلاش میکنیم این عشق لرزه به نفعمون تموم شه . عشق هم میاد به کمکمون
که من بهت بگم علی جونم من عاشششقتم با همون تشدید غلیظ که تو دوسش داری .
که بگم به خدا عشق خوبه . که بگم تنها آرزوی من زندگی کنار توعه .
که دلت آروم نشه و مجبور شم دوباره باهات حرف بزنم
تلفن بزنی علامت سوالهاتو برام بگی و بهت بگم تو شورِ زندگی منی ، چجوری میتونم زندگی بدون تو رو تصور کنم؟
علی عزیزم !
من به داشتن تو در این وانفسا نیاز دارم
من دوسِت دارم و این جمله رو تو تمام عمرم به اندازه ی گفتن به تو، نگفتم ...
وقتی تو رو میبوسم و می بوسی ام ، دوست دارم تمام دنیا تو همون لحظه متوقف بشه
میدونی وقتی میبوسمت تو اون حال چی تو ذهنمه؟
با خودم میگم این چه خوشبختی عظیمیه که من دارم تجربش میکنم؟
و این خوشبختی عظیم رو نمیخوام از دست بدم .
این خوشبختی عظیم رو وقتی تو بغلتم، وقتی بوت میکنم وقتی محکم منو به خودت فشار میدی وقتی چنان به هم وصل شدیم که انگار یه نفریم، هم حس میکنم .
.
.
علی جانم!
زری این خوشبختی عظیم رو با هیچ لذتی تو دنیا عوض نمیکنه .
سعدی جان هم عالی گفته حال منو
امید وصل تو جانم به رقص می د...
رقصی چنین میانه ی میدانم آرزوست
زریِ تو