رسمه که یار رو به موجودات زیبا تشبیه کنن. به آهو، گل لاله، ماه و هر چیز زیبای دیگه. معمولا تو این تشبیهات معشوق دست نیافتنیه. نزدیک نیست. دوری و فاصله و فراق رو توی خود تشبیه میتونی حس کنی. به این فکر میکنم که اگه تو رو بخوام به چیزی تشبیه کنم اون چیز چی میتونه باشه. برای این کار باید شیرجه بزنم تو دنیای خودمون.
زری جونم
صبح یه روز تعطیل که از خواب بیدار میشم کنارمی. سعی میکنم بیدارت میکنم. میرم سراغ آماده کردن صبحونه. وسط آماده کردن صبحونه خوابالو بلند می شی و یه راست میای بغلم می کنی. میبوسمت و با کمک هم صبحونه رو آماده میکنیم. البته بیشتر من کمکت میکنم و تو حواست به املتی که درست میکنی هست. چشم تو چشم باهات صبحونه میخورم. بعدش دو تا کتابی رو رو که دست گرفتیم برمیداریم. تکیه میدیم به هم، شایدم یکیمون پای اون یکی رو بالش کنه و بخوابه و کتاب بخونه. وقتی پیشت کتاب میخونم کلمات از چشمم وارد میشن و در مغزم ذخیره که نه، حک میشن. تو تمام این مدت چسبیدیم به هم.
ناهارو میریم بیرون. دستمو بغل میکنی و زیر آفتاب بی جون زمستون قدم میزنیم. دستتو میگیرم تو دستم و فشار میدم. با انگشتات بازی می کنم. بازومو بهت میچسبونم و بازم همه مدت قدم زدنمون انگار به هم چسبیدیم.
بعد از ناهار میایم خونه. فیلمی رو که با هم انتخاب کردیم میبیبنم. کنار هم روی مبل نشستیم. تو بغلمی دستم حلقه شده دور گردنت. همونطور که داریم فیلم میبینیم و چشمام به تلویزیونه میبوسمت. روز تعطیل ما به همین منوال ادامه پیدا میکنه و تمام این مدت ذره ای از هم فاصله نمیگیریم.
الان که فکرشو میکنم خودمونو نزدیک تر به کوالا میبینم. مثل کوالا تمام روز چسبیدیم به هم. شاید برای دیگران خنده دار باشه. ولی حسودیم میشه به اون کوالا. به خاطر این حس جدانشدنی که نه فقط روزای تعطیل که تمامی سال داره. کوالا ماه نیست که دست نیافتنی باشه. "آهوی خوشگلی" نیست که "فرار کنه از دستت" و پیش خودت بگی "کاشکی اونو میبستم". کوالا ازت جدا نمیشه. همیشه باهاته.

زری عزیزم
این روزا مرتب نامه هاتو میخونم. چندین و چند بار. تو این روزای سخت نامه هات مرهمیه برای همه دلتنگی ها سردرگمی ها و کلافه گی هام. مرور خاطرات زیبایی که برام رقم زدی آرومم میکنه.
زمان از دستم بیرون رفته. در رابطه با تو ذهن من دیگه مرز خیال و واقعیت رو تشخیص نمیده. مثلا میگی تو نظرت چیه بریم فلان شهر زندگی کنیم. تو ذهن من انگار که ده سال اونجا بودیم. میگی سفر بریم جنوب. من در یه لحظه اون سفر رو با تو میرم و برمیگیردم. تو همون هتلی که تو ذهنم بوده.
زری من
ذره دره وجودم تو رو میخاد. اون شعر رو که استوری گذاشته بودم یادته؟ همون که یه منظرره برفی داشت. شعر کامل رو واسه اینکه کسی سوالی نکنه و چیزی نگه نزاشتم. ولی اینجا فقط خودم و خودتیم. تو دنیای خودمون. این کاملترشه:
ﮐﺎﺷﮑﻲ ﺁﺧﺮ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺯ، ﺑﻬﺎﺭﻱ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺷﮑﻲ ﺩﺭ ﺑﻐﻠﺖ ﺭﺍﻩ ﻓﺮﺍﺭﻱ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺷﮑﻲ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻔﻲ نشود ﺍﻳﻦ ﺷﺎﺩﻱ
ﮐﺎﺷﮑﻲ ﻭﺻﻞ ﺷﻮﺩ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺁﺯﺍﺩﻱ
دوستت دارم کوالای خودم. همیشه همه جا همه حال