
زری عزیزم
احتمالا امروز صبح وقتی که بیدار بشی اولین چیزی که ببینی این نامه باشه. نامه رو کنار بالشت، روی گوشیت گذاشتم تا وقتی که خواب آلود و گیج دستتو دراز میکنی تا آلارم گوشیتو خاموش کنی یا با زدن دکمه Snooze پنج دقیقه خواب اضافی بخری، متوجه این نامه بشی.
دیروز از صبح که بیدار شدی بهم گفتی که به سرت زده اذیتم کنی. باهام قهر کنی و من نازتو بکشم تا آشتی کنی. برای منِِِ بچه ی جنگ این در حکم اخطار بود. اخطار قبل از حمله هوایی.
همیشه قبل از حمله هوایی رادیو عراق اخطار میداد. یه نفر با همون لهجه عراقی لیست شهرهایی رو که قرار بود بمب بارون بشه می گفت. و فکر میکنی عکس العمل ما چی بود؟ شهرو تعطیل می کردیم؟ نه! زیر زمین و پناهگاه برامون حکم سپر و محافظ داشت. مثل لاک لاک پشت. فرار نمیکردیم. محتاط تر می شدیم. تو لاک خودمون می رفتیم تا خطر رفع بشه.
اخطار رو که بهم دادی، تو فاز محافظ و پوشش دفاعی رفتم. سعی کردم بیشتر و بهتر باشم. توی سرما رفتیم بیرون دور دریاچه، دور ایران چرخیدیم. یه جاهایی نزدیک بلوچستان بودیم. رفتیم سمت مشهد دور زدیم سمت شمال. گرگان رو پشت سر گذاشتیم. مازندران وایسادیم وبه دریا و بعدش دماوند خیره شدیم. آذربایجان و کرمانشاه و کردستان و ایلام رو سریع رد کردیم. خوزستان استرحت کردیم و قهوه خوردیم از کنار خلیج فارس گذشتیم و دوباره رسیدیم جای اولمون.
لذت قدم زدن با تو رو با هیچ چیزی نمیشه عوض کرد. حتی وقتی که هر لحظه انتظار بمبارون رو داشته باشی. دیروز رفته بودم تو دل دشمن. میدونستم کوچکترین نگاه کجی به دور وبرمون و دلبرکان بزک کرده چقدر سنگین برام تموم میشه. نگاهم فقط به تو بود، دستام تو دستت و دلم پیشت.
با این همه شب زودی شب بخیر گفتی . رفتی خوابیدی. خسته بودی بهت حق میدم. ولی...
شیطون آخرش بمب ها رو خالی کردی و رفتی. بمب ها جونی نداشت که خرابی به بار بیاره. تهش چنتا ترک انداخت رو دیوارا. که زودی درستشون کردم.
صبح که بیدار شدم ناز خوابیده بودی. هوا هنوز تاریک بود. دلم نیومد حتی با یه بوسه بیدارت کنم. نامه رو میزارم کنارت و پاورچین پاورچین بیرون میرم. در رو آروم میزارم رو هم جوری که نه صدای در و نه روشن کردن چراغ بیدارت نکنه.
صبحونه روی میز آماده س. زیر سماور رو کم کردم. هفته قشنگی رو شروع کن. دنیا، خورشید، قلبم، عشقم و وجودم مال توه.
صبحت بخیر عشقم.