سلام زری من
ساعت از ۵ گذشته. سه داستان از شهر گربه ها خوندم. بالاخره بایستی یه جوری این عقب موندن رو جبران میکردم. میخوام یه چیزی بگم دلت آب بیفته. این عقب بودن تو کتاب یه حس خاصی داره که تو تا الان تجربهش نکردی. میدونم عادت داری وقتی کتاب میخونی جملات تامل برانگیزشو هایلایت میکنی. اکثر هایلایتات همون چیزیه که واسه منم جالبه و موضوعشونم یه جورابی به خودمون برمیگرده. به من و تو. طبیعیه چون چیزی که بیشتر از هرموضوع دیگه ای بهش فکر میکنیم همدیگه و آیندمونه.
وقتی که دارم کتاب میخونم به هایلایت هات که میرسم حس عجببی دارم. انگار که تو شهری قدم میزنم و وارد کوچه ای میشمکه تو هم یه روزی ازش رد شدی. رد پاتو میبینم. رد پایی که برای من به جا گذاشتی. این حس رو خیلی دوست دارم.
هر داستانی که یه زن و مرد توش باشه رو سعی میکنم به خودمون ربط بدم. خودم و خودتو بزارم به جاشون. همون کاری که مطمئنم تو هم انجام میدی. امشب گفتی بهم شاید تو زندگی قبلیمون دو زالو بودیم که کف رودخونه منتظر شکار قزل آلا هستن. نظاره گر دنیای بالا سرشون.
من یه فکر بهتر دارم. بریم بشینیم رو نیمکت یه پارک شلوغ. چسبیده به هم. دستم دور گردنت. سوژه انتخاب کنیم و داستان بسازیم براشون. همیشه تو دنیای واقعی، راجب خودمون و آیندمون داستان ساختیم. یه بارم کنار هم راجب دیگران داستان بسازیم.
زری عزیزم.
امروز از ترست برام گفتی. ترس تکراری شدن. ترس دور شدن. هر چقدر فکر کردم که چی میتونه منو از تو - از زری که دیگه رسما دارممیپرستمش - دور کنه چیزی به ذهنم نرسید. من با تو کاملم. آدم عاقل خودشو ناقص نمیکنه که.
گفتی میترسی زمان ببره و طولانی بشه. این حرفت منو به شک ننداخت. این حرفت میدونی مثل چی بود؟ انگار که یک میلیون تومن پول واسه خرید چیزی کنار گذاشته باشم. فروشنده بهم بگه جنس گرون شده و قیمت بالاست و امیدوارم نظرتون عوض نشه و ... . بعد بگه قیمتش میشه سیصدهزار تومن. همچینحسی داشتم. چون خودمو برای منتظر موندن تا آخر عمرمآماده کردم. برای هیچ وقت. چند سال که اصلا به حساب نمیاد
من صبح تا شبم رو با تو سپری میکنم. جوری که باور دارم اون زمان هایی که نیستی عملا جزء عمر من محسوب نمیشه.عین زمانهای تلف شدهس تو بازی فوتبال. باید از خدا بخوام حسابشونو داشته باشه. بعد از عمر طبیعیم اونا رو بهش اضافه کنه. من بدون تو زندگی نکردم که. ظلمه اون دقایق و ثانیه ها رو جزء عمرمحساب کنن.
عشق من
ممکنه از خودت بپرسی این اطمینان از کجا میاد.قبل از اینکه تو رو بشناسم، فکر میکردم یه نفر با خصوصیات اخلاقی تو رو فقط بشه تو افسانه و خیال پیدا کرد. با اومدنت فهمیدم که نه. وجود داره. انگار که یه موجود ناشناخته و نایاب رو کشف کردم.
به خودممیبالم که تو دوسم داری. حرفایی که به من میزنی منو تا حد راه رفتن روی ابرا از خود بی خود میکنه. همه تلاشمو میکنم یه ذره هم ازمدور نشی.
شاید بپرسی همه اینا رو که قبلا تو صحبتامون گفتی چرا دوباره تکرار میکنی. جوابش اینه : میدونم هر روز نامه های ویرگولو مرور میکنی. میخوام حرفا جلو چشمت باشه.
میخوام همینجا بهت قول بدمکه تا وقتی نفس میکشم قلبم مال توه. تو منو مادام العمر داری. بهت قول میدم تحت هر شرایطی باهات بمونم. هر اتفاقی که بیفته.
اینحرفا رو نوشتمکه هر روز ببینی. یادآوری بشه بهت که هدف و آرزوم تویی و اگه تو چهره منخوشحالی و رضایت میبینی عاملش تویی. چیزی که قبل از تو نبوده.
زری جان
چت ها پاک میشه. آدما یادشون میره. حافظه ها فراموش میکنن. ولی نوشته ها موندگارن. ثبت میشن.
راستی یه امانتی پیش من داشتی یه عکس که قرار بود برات نگهش دارم. میزارم اینجا که اونم هر روز ببینی

دوستت دارم
همیشه . تا ابد.
علی تو