
زری عزیزم
اول از همه خسته نباشید.
به خاطر زحماتی که تو این شرایط سخت می کشی.
وقت و انرژی که برای من میزاری
و تحمل من. با همه خورده فرمایشام، حساسیتام و حرفای ناراحت کننده ای که گاه و بیگاه می گم...
دوم تشکر
بابت بودنت
حس قشنگت
و امیدی که به زندگیم دادی.
زری جونم
یه سری لحظات هست که خیلی برام دلنشینه. یادآوریش حس خیلی خوبی برام داره. بهش که فکر می کنم ناخوداگاه نیشم تا بناگوش باز میشه. دوست دارم بارها اتفاق بیفته.بارها و بارها تو ذهنم مرورش کنم.
دوست دارم تو رو هم توی این حس خوب شریک کنم. البته الان که دارم فکرشو میکنم لحظه لحظه بودن با تو خاطره خوبه. مثلا الان صدای همکارتو برام فرستادی رفتم تو فاز تمساح و چوب خشک و کنار دریا و....
ولی ....
جدای از همه لحظات خوبی که با هم داریم دیدن لبخندت و خندیدنته که هر بار با یادآوریش بیست سی پله تو رنکینگ جهانی خوشبختی منو بالا میبره.
یادته چند وقت پیش باهات حرف میزدم. سرتو به دستت تکیه داده بودی. موهاتو یه سمت جمع کرده بودی. به من گفتی فرض کن اومدی تو خونواده و می خوای خودتو معرفی کنی. بسم الله
و من شروع کردم به حرف زدن. با دست آزادت حرفامو لایک و دیسلایک میکردی. حسابی داشتی میخندیدی به حرفام. نگم برات اون لحظه من خوشبخت ترین بودم که تو رو با خودم خوشحال میدیدم. رنک اول جهان بودم با دیدن لبخند، خنده، قهقهه و حرفات. دیوونم کردی. اون صحنه و اون لحظه تو ذهنم حک شد. عشقم داشت میخندید. و اون لحظه به هیچ چیز فکر نمیکرد جز من. فارغ از هر چیزی. انگار نه انگار که اون صدای خنده رو ممکنه کسی بشنوه. یا سوال بشه که چرا یه نفر خودش تنهایی داره میخنده. رها بودی و آزاد.
به بار دیگه بحث انتخابات بود. بهت گفتم با لباس عروس برو رای بده. اون آهنگه رو خوندم و فرستادم. شکلک خنده فرستادی و گفتی: اشکم در اومد بس که خندیدم لعنتی. و باز هم اون لحظه من از زمین فاصله گرفتم. با تصور خندیدنت.
دو روز پیش هم داشتم برات از نتایج انتخابات و کرونا و گسترشش بین مسئولان میگفتم. این بار روبروم بودی. اون هودی خورشنگتو پوشیده بودی. همونی که هر وقت میبینم پوشیدی متقاعدم میکنه که کل بازارو برات بگیرم. این بار سعی میکردی نخندی چون حرفام بر خلاف چیزایی بود که قبول داشتی. ولی چشمات میخندید. لبتو گاز میگرفتی که نخندی. ولی هر چند وقت یه بار نمیتونستی جلوشو بگیری و ناخوداگاه سرت میرفت عقب. بالا رو نگاه میکردی و لبات از هم باز میشد. طوفان نفسی که از بین لبات بیرون میومد و میخندیدی. واکنش طبیعی بدن به خنده!
چرا نباید اون لحظه قربونت برم. دوست دارم بخندی و زل بزنم بهت. تو دلم قند آب کنن. نمیدونی چه حس خوبیه وقتی خوشحال میبینمت. وقتی به خاطر من خوشحالی. وقتی عاملش خودمم.
زری من لبت همیشه خندون باشه. فارغ از اینکه دوری ازم. فارغ از آینده، فارغ از هر چیزی که ممنوعه. که این لبخندته که بهم میگه کارم درسته. ماموریت انجام شد. خنده ی توه که تو اون لحظه بهم میگه: علی اگه میخوای با دیدن زیباترین تصویر دنیا بمیری الان وقتشه.
احتمالا مشیری هم به همچین نتیجه ای رسیده که این شعرو گفته:
من فدای تو به جای همه گلها تو بخند
اینک این من که به پای تو درافتاده ام باز
ریسمانی کن از آن موی دراز
تو بگیر
تو ببند
تو بخواه
پاسخ چلچله ها را تو بگو
قصه ابر هوا را تو بخوان
تو بمان با من تنها تو بمان
در دل ساغر هستی تو بجوش
من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش
کسی که با خنده هات دیوونش میکنی
علی تو.