زری جانم
نامتو خوندم. نه یک بار. چند بار. تصورت کردم مثل همون سرباز. البته توی ذهن من سرباز نیستی. یه امدادگری. از اون امدادگرای خوشگل صلیب سرخ که بازوبند دارن. همونا که زیر آتیش دشمن دارن تخت یه مجروحو هل میدن و خمپاره میزنه و از سقف سنگر خاک میریزه، بدون لحظه ای تعلل کارشونو ادامه میدن. زری من یه امدادگر خط مقدمه. با همون جدیت، نترسی و حس فداکاری و وظیفه شناسی.
روزهای خوبی رو سپری نمیکنیم. پناه و مامن اضطراب و دلهره و استرسی که دارم تویی. این تویی که آرومم میکنی. هر روز بهت میگم گلوم خارش داره. میگی نگران نباش. میگم یه سرفه کردم میگی خیالت راحت چیزی نیس. شدی دکتر آنلاین آنکال آماده باش من. با حرفات آرومم میکنی. بهم امید میدی که چیزی نیست. فقط رعایت کنم و توصیه هاتو انجام بدم.
ولی زری من. تو اونجایی. تو دل مشکل. از همه چی گذشتی و داری باهاش مبارزه میکنی. از یه طرف بهت افتخار میکنم. به حس انسان دوستیت. به فداکاریت. و اینکه مثل خیلیای دیگه شونه خالی نکردی از زیر مسئولیتت. پذیرفتی که باید به کسی که نیاز به کمک داره کمک کنی. دوست داشتم میشد به همه نشونت بدم و اون حس غرور ناشی از داشتن تو رو تجربه کنم. ولی ازت پنهان نمیکنم که نگرانتم. فکر و ذکرم مشغول توه. که این داستان چقدر قراره ادامه پیدا کنه. کی به زری من امید میده وقتی یه مریض ناقل بیماری فقط یه قدم باهاش فاصله داره. کی خیالتو راحت میکنه وقتی که میون هزاران ویروس معلق آماده حمله در رفت و آمدی.

گفتی "عشق لرزه"
زری من! خیلی وقتا آدم اونقدر غرق روزمرگی میشه که یه سری چیزا براش عادی میشه. کم کم سطح توقعاتش میره بالاتر و به خودش اجازه میده قضاوت کنه و ناراحت بشه. بدون اینکه چیزای دیگه رو در نظر بگیره.
اره زری جونم "عشق لرزه" رو گذروندیم. مقصر من بودم. منی که اصلا فکر نکردم که تو با همه سختیها و مشکلاتت با من موندی. همه روزتو با من سپری میکنی. هر جور ریسک و عکس العملی رو به جون خریدی. فقط به خاطر اینکه من نبودتو حس نکنم. و من چه خودخواه و بی انصاف بودم وقتی که اون جمله رو بهت گفتم. یادمه فقط دو دقیقه داشتیم تو سکوت به هم نگاه میکردیم. منو ببخش.
زری من. این کرونای لعنتی به من فهموند که قانع باشم. صبر داشته باشم. کرونا، "عشق پس لرزه" ما بود. بهم ثابت کرد برای من وجود تو و آرامشت خیی مهم تر از کنار من بودنته. حاضرم به آرامش دو سه هفته پیش برگردم حتی اگه دیگه هیچ وقت نبینمت. فقط تو آروم باشی و در امان.
زری زیبای من
نمیخوام بیرون از گود بگم لنگش کن. ولی میگذره. هیچ سختی همیشگی نیست. بعدها یه روزی تو خونه سفید و روشن خودمون، (همونی که نقششو کشیدیم و برآورد زمین و هزینه و... کردیم)، نشستیم. داریم چت های این روزها رو مرور می کنیم. میگی بهم اینجا رو نگاه کن یادته چه استرسی داشتیم. منم بهت میگم آره خوب یادمه. میرم نامه قبلیتو که از خط مقدم فرستادیو میارم که با هم بخونیم.
نامه هات قرآن منه و انگار که کلمات بوسه و آغوش سجده واجبه باشه. با هم نامتو میخونیمش و هر جا به بوسه و آغوش برسیم،میبوسمت و بغلت میکنم. بوسه ی واجب. آغوش واجب.
دوستت دارم زری نمونه ی خودم
مواظب خود باش. خیلی زیاد.