شب از ساعت ۲ گذشته. من بعد از یکماه دوری از خونه برگشتم. یه کوچولو سرماخورده بودم. این روزا هر سرفه ای که میکنی همه برمیگردن نگات میکنن. با هر عطسه دلت میریزه. هر گلو درد و آبریرش بینی هم استرس میاره برات.
هر روز صبح من تست کرونا میدم. به این شکل که شیشه عطر رو بو میکشم. یا سعی میکنم بوی جایی که هستمو تست کنم. حس کردن بو یعنی یه امتیاز مثبت.
البته این به جز تست های روتینیه که حین بیداری انجام میدم. تست نگه داشتن نفس. اگه پاسش کنم باز به خودم امتیاز مثبت میدم.
میمونه سر درد و گلودرد و سرفه و عطسه. که بار هر کدومشون اینترنت رو بالا پایینمیکنم که تفاوت علائم کرونا و سرماخوردگی رو پیدا کنم و به خودم ثابت کنم که این کرونا نیست
بعد از برگشتنم از ماموریت، یه حس سرماخوردگی داشتم و این شد که خودمو بستم به سوپ و چای و دمنوش و شلغم و مرکبات و شیر و عسل.
الانم دارم حداکثر تلاشمو میکنم که تا فردا عصر خوب بشم. نیاز نیست که بگم چرا?
زری عزیزم
این روزا خوشحالم. خوشحال از اینکه یه کاری رو شروع کردی که دوس داری. علاقهمندی بهش و توش خیلی استعداد داری. تو قشنگ مینویسی. حیفه دیگران ازش بی بهره باشن. حیفه نفهمن تو چه حس قشنگی داری. بزار بدونن اون ذهن رویا پرداز چطور واقعیت و خیالو قاطی میکنه. جوری که من یه وقتایی با تعجب میگم چقدر زری دنیای مارو واقعی میبینه. هر چند بیشترش واقعیه. ولی تو تخیلش رو هم واقعی تصور میکنی.
میدونم موفق میشی عزیز دلم. همین دو سه روزه خیلی کارا کردی. کتاب خوندی. استادت متوجه شده که مصممی. مطمئنم یه جور متفاوت بهت نگاه میکنه. و حساب باز کرده رو کارت. یه داستان قشنگ نوشتی که بی شک تحسین برانگیره. تو موفق میشی عشقم. مثل روز روشنه برام. باید خودمو آماده کنم که بهت حسودی نکنم. وچقدر حس خوبی دارم که این استادو من بهت معرفی کردم. اابته این استاد هم مثل من بود. اطرافت بوده و تعامل کاری داشتی باهاش. ولی نمیدیدیش و نمیشناختیش.
زری مهربونم
گوشیم داره خراب میشه. یه مرضی افتاده به جونش. این گوشی بخشی از زندگی منه. پنج ساله دارمش و فراز نشیب های زیادی از زندگیمو دیده. واسه همینبود سخت بود ازش دل بکنم. این اواخر باتریش روزی ۴ بار شارژ میخواست. صداش خوب نبود. حاشیه صفحه نمایشش شکسته بود. باهاش میساختم
حاشیه شو با گلس تمام صفحه پوشوندم. هندزفری بلوتوثمو با خودم همه جا میبردم که صداش خوب بشه. پاور بانکو شارژر هم همیشه همرام بودکه شارژ تموم نکنم. همیشه میگفتی عوضش کن. ولی میدیدی دوسش دارم بیخیال شدی.
الان ال سی دیش از گوشه بالا سمت چپ شروع کرده به سوختن. عین یه زخم عفونی اول بنفش میشه بعد آبی بعد سیاه. همینوجور داده پیشروی میکنه. یه مرگتدریجی مثل اون استاده تو کتاب سه شنبه ها با موری. با این تفاوت که این مرگاز بالا به پایینه.
داشتم تو دیجیکالا دنبال گوشی میگشتم. یعنی گوشی روپیدا کردم هر روز میرم قیمتشو چکمیکنم. متوجه شدم که با اکانت تو لاگین کردم. وسوسه شدم از سر فضولی برمسبد خریدتو نگاه کنم. بعدش وسوسه شدم برم سفارشای قبلیتو ببینم. میدونم فضولیه. ولی چیکار کنم تو ذاتمه?
خریدا رو نگاه کردم و چیزی دیدم که میخکوبم کرد. برای چندمین بار دیوونت شدم. عاشقت شدم. دلم لرزید. یه حالت خاصی بود که توصیفش برام سخته. باید حسش کنی.

واسه گوشی درمونده من قاب و گلس سفارش داده بودی. خریدت واسه قبل از این مریضی گوشیم بود و امید داشتی که وقتی دیدی بهم بدی. واسه اون گوشی که همیشه حرص میخوردی چرا صداش نمیاد. چرا زود شارژ تموممیکنه وخاموش میشه. واسه همون گوشی نیم بند خرید کرده بودی. اونم گوشی که به سختی براش لوازم گیر میاد. فقط به خاطر اینکه میدونستی میخوام اینگوشی رو نگه دارم.
گوشی بیمار من خوشبخت ترینگوشی دنیاس. چون که یکی هست اینجور هواشو داشته باشه. مسلما نمیدونه با چه زبونی ازت تشکر کنه.
و من اون خوشبخت ترینی که هر روز با یه حرکتت مات میشم.
دوستت داریم زری زیبا و مهربون
از طرف علی و گوشی محتضرش.