زری قشنگم.
این روزا گذر زمان برام خیلی سریع شده. اصلا نمیفهمم روزها چطور میگذره. یک ماهه که ماموریتم دیگه هیچ تصوری از گذ رزمان ندارم. روزای شبیه به هم. فشار کاری و بلاتکلیفی.
یه وقتایی میرم چیزای مربوط به گذشته رو نگاه میکنم. اصلا باورم نمیشه که مربوط به دو سال پیشه.از یه جایی به بعد همه چیز دو تا شده. دو تا شب یلدا کنار هم بودیم. دو تا زمستون، دو تا عید و....
همین دوتا شدن باعث میشه که نیاز باشه فکر کنم مثلا فلان اتفاق پارسال بود یا دو سال پیش. وقتی متوجه میشم مربوط به دو سال پیشه تعجب میکنم.
زمان خیلی سریعتر از چیزی گه فکر میکنیم میگذره. با کار و پروژه ها سرگرمم. ولی وقتی به پشت سرم‌نگاه میکنم حس میکنم به بطالت گذشته. فایده ای نداشته. نتونستم اون‌کاری رو که دوس دارم انجام‌بدم. نشده یه کتاب مشترک بخونیم. به علائق مشترکمون بپردازیم.
نمیدونم چرا یهو همه چیز اینجور شد. میگم‌نکنه لجبازی روزگاره که تا الان اذیتمون کرده و الان که دیده یه روزنه امیدی تو زندگیمون هست فشارو بیشتر میکنه.
کرونا میفرسته برامون. پیک اول و دوم و.... جاده ها رو می بنده. فرصت دیدار رو ازمون میگیره زندانیمون میکنه. از طرف دیگه منو میفرسته یه جای دور. جوری کار میندازه رو دستم که سابقه نداشته.
آهای روزگار. الملک لا یبقی مع الظلم. از ما گفتن بود ها. به خودت میای میبینی ما رفتیم سر زندگیمون و رو رو سیاهیش به تو مونده.
زری جونم
دیشب ازم‌پرسیدی کجا بودی. گفتم شام‌خوردم. اون لحظه تنها کاری که به ذهنم رسید انجام دادم همین بود. بعدش که بیشتر فکر کردم. شام‌گرم کردم خوردم چنتا نقشه چک کردم. بحث کردم با بچه ها. مامان زنگ‌زد و...
و من متوجه هیچ‌کدوم‌نبودم. تو ذهن من این بود که شام خوردم و اومدم. حالا یه ربعی هم گذشته و من بهت پیام ندادم!!!
البته که حدس میزنم چه فکری کردی که ناراحت شدی! جنس فکرای تو رو میدونم. ولی خیالت راحت
- تا آینه رفتم که بگیرم خبر از خویش
- دیدم که در آن آینه هم جز تو کسی نیست
البنه حافظ هم بد نگفته ها
- مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم.
دوستدار تو : علی
پ.ن نمیدونی چه داستانی بود این نامه. هزار بار وقفه افتاد تا نوشتم?
پ.ن ۲ دوست دارما. خیلی زیاد. این نامه یعنی تو هیچ وقت مزاحم من نیستی گلم. همیشه با آغوش باز پذیرای تو ام. خوشحال میشم پیامتو میبینم. فکر بد نکن.
