زری عزیزم.
بزار از لحظه دیدار شروع کنم. خیالم راحت بود که قراره ببینمت. استرس رفته بود و جاش رو به بیقراری داده بود. رسیدم سر قرار آدرس فرستادم برات. باهات تماس گرفتم. گوگل مپمیگفت ۵ دقیقه دیگه پیشمی.
دل توی دلم نبود. یه مدت گذشت. گوشیمو نگاه کردم ۵ دقیقه از تماسمون گذشته بود. چرا نمیدیدمت. دوباره به گوشی نگاه کردم. دیدم که ۲ دقیقه با هم حرف زده بودیم. با اینحساب دو دقیقه زمان تلف شده داشتیم که حساب نکرده بودم. خودمو سرگرممیکردم که این دو دقیقه کذایی بگذره.
تا اینکه اومدی. دنیا مال من شد. بی تابیم فروکش کرد. اروم شدم.
اونچه به ما گذشت رو نمیشه تو یه متن بیان کرد. ذره ذره وجودم عاشق و دلباختت بود. منبع انرژی بدنم عوض شده بود. تو اون مدت عشق تو بود که بهم انرژی میداد و من بعد از مدت ها طعم زندگی رو چشیدم. مثل یه اساب بازی قدیمی که از گنجه در بیاری و باطری نو بندازی روش.
لحظه لحظه دیدارمون تو ذهنمه. محاله اون همه خوشبختی رو فراموش کنم.
زری من
دیگه بدون تو نمیتونم. منم به امید دیدنت و بودن کنارت زنده ام. خیلی دلتنگتم.
به امید دیدار در اولین فرصت
پ.ن. تازه داشتم خودمو متقاعد میکردم که کمی نبودتو تحمل کنم که سرم گذاشتم رو بالش سبز رنگ و ...
عاشقتم و بیتابت.