زری زیبای من
نوشتن برای تو دلپذیرترین لذتیه که این روزها تجربش میکنم.
تو آخرین نامه م نوشتم که شروع سالگردها رو در پیش رو داریم.
با هم مرور کردیم روزایی رو که سال پیش گذشت. روزهایی که هر کدومش نقطه عطفی در زندگی من بود.
شب یلدا رو یادته؟دستور درست کردن ژله دریا و ماهی رو دادی بهم؟
عکس فرستادی برام از سفره یلداتون. از اون کیکی که انگار تریلی از روش رد شده بود.
سه روز بعد تولدت بود.
اون روزها تردید و هیجانی داشتیم از راهی که شروع کرده بودیم. قبلش تحت تاثیر یه سری تصمیمات بودیم. محتاط بودیم.
و رسیدیم به ششم دی ماه. جز خاطراتی که فقط خودم و خودت میدونیم یه عکس از اون روز به یادگار موند. همون که گفتی دستتو بزار رو شونم. همون عکسی که از دریا گرفتی و گفتی میخوام هر وقت که به این عکس نگاه میکنم یاد اون روز بیفتم.
چی میتونه وصف کنه اولین لحظه دیدارمونو؟ اصلا مگه میشه ازش نوشت؟ هزاران کلمه از گفتن اون لحظه عاجزه. پله ها رو دو تا یکی اومدم بالا. عجله داشتم زودتر به در ورودی برسیم. و وقتی وارد خونه شدیم....
تاریخ از صفر شروع شد. ۱/۱/۱ برای من اون لحظه بود. آغاز جهان. آغاز تو و لمس لحظه داشتنت.
وقتی که از اون در بیرون اومدیم دست تو یه حلقه بود و حلقه ای بر دل من. از همون لحظه بدون تو چیزی برام‌معنی نداشت. و با تمام وجود میخواستم که برای من و کنار من باشی.
کمتر از دو هفته بعدش به دیدنم اومدی. جایی به دیدنت اومدم که نه تعلقی بهش داشتم و نه اعتقادی. ولی بودن تو برام کافی بود. از بین هزارتوی سختیها تونستم پیدات کنم و ببینمت. راهمونو جدا کردیم تا لحظاتی دور از هیاهوی جمعیت کنار هم باشیم. وقتی خداحافظی کردم ازت یه چیزی مانع رفتنم شد. روی یه نیمکت چند متر دورتر از تو نشستم و چشم بهت دوختم. لحظه ای رسید که نمیخواستم شاهدش باشم. بلند شدم و بدن اینکه به پشت سرم نگاه کنم رفتم.
این روزا از هم دوریم. ولی تو مطمئنی فکر و ذکر هر لحظه من چیه. میدونی که من زنده ام به خاطر اینکه یه روزی کنار هم باشیم.
و من مطمئنم که اون روز میرسه
هر چند به سختی
هر چند غیر قابل پیشبینی.
زری من با زری یکسال پیش خیلی متفاوته. منو شناخته میدونه دوسش دارم. و این برای من یعنی خیال راحت. یعنی اینکه یکی هست که همیشه هست. و همه ی سعی من اینه که تو خیالت راحت باشه و بدونی گه من‌همیشه کنارتم. هر اتفاقی که بیفته
دوستدار همیشگیت
علی تو
