زری عزیزم
سلاااااام
دیروز پستچی برای چهارمین بار طی یه هفته اومد و نامه آورد. تعجب رو توی چشماش میدیدم.آخه طی این همه سال فقط دو سه بار برام بسته پستی آورده بود.
لابد پیش خودش میگه کی تو این دوره زمونه نامه میده. منم در جوابش پیش خودم میگم علی و زری.

نامتو که باز میکنم میخونمش. دوباره میخونمش. باز هم میخونمش. لابه لای سطر ها و جمله هاش دنبال خودممیگردم. حس قشنگت تو نامه آروم آروم بهم منتقل میشه. انگار تو نامت لا به لای کلمه ها ده ها شمع کوچیک روشن کردی. با خوندشون حرارت ملایم شمع ها رو حس میکنم. گرمایی که جذب بدنم میشه.
زری قشنگم
نیازه بگم چقدر با اومدنت زندگیم عوض شده؟ انگار که تا قبلش سیاه و سفید زندگی میکردم. و الان با تو یه زندگی رنگی دارم با کیفیت 4K!
نمیدونی چقدر همه چیز برای من فرق کرده. شدی دلیل زندگیم. میخوامهمه جا عشقمو جار بزنم. همه بدونن که چقدر با تو خوشبختم.
زری زیبای من
برامبنویس. منم مینویسم.این دنیای من و توه.
همونی که همیشه حرفشو میزنیم.
دنیا یه بار تموم شده. عین فیلمای آخر الزمانی من و تو موندیم. در هاله ای از گرد و غبار. بین خرابه ها. خیلی چیزا دور و برمون داره میسوزه . ساختمونا ماشینا دارن میسوزن. ولی آتیشش رو به خاموش شدنه. من و تو آخرین بازمانده ها و هستیم که باید این دنیا رو از نو بسازیم.
زری من!
ساختن دنیا رو تو شروع کردی. من ادامه میدم دنیایی بسازیم که نفهمیم کجاش واقعیه کجاش خیال. مثل بیمار اسکیزوفرنی غرق شیم توی این دنیا.
دنیای زری و علی.