طرفای سال 77 بود دو تا فیلم یکی تو ایران و یکی تو امریکا جوایز جشنواره های مهم خودشونو درو کردن. طبق معمول تهاجم فرهنگی (جنگ نرم فعلی) زورش چربید و تا مدت ها عکس دی کاپریو روی تی شرت پسرا و عکس کشتی تایتانیک روی کیف دخترا حک شده بود. فیلم تایتانیک رو فقط یه بار دیدم. اونم با نظارت عالیه بزرگترا.
از نظر من تایتانیک داستان یه پسرک فقیر بود و یه دختر پولدار که دو سه جایی همدیگه رو بوسیدن. از اتفاقات بعد از بوسیدنا چیزی نمیدونم تا دقایق بعدش که بایستی به ذهنمون فشار میاوردیم و داستانو یه جوری به هم ربطش بدیم. برای من تایتانیک در همین حد موند و یه صحنه دیگش که رز سوار قایق نجات شد. قایق داشت پایین میرفت. قایق که به طبقه پایین رسید، رز به خاطر جک خودشو انداخت بیرون تا پیش جک بمونه که ای کاش نمونده بود و اونجوری جک میتونست با اون تیکه تخته خودشو نجات بده. حقا که آدمی از آینده خودش خبر نداره.

اون صحنه ی پایین رفتن قایق نجات، تنها صحنه ای بود که تونست اشک یه پسر نوجوون مظلوم 14 ساله که تازه داشت میفهمید دوست داشتن یعنی چی رو دربیاره.
عمرا اگه فکر کنی راجب عشق جک و رز بخوام حرف بزنم و بگم جکت بشم رز شدن بلدی؟
اون سال تایتانیک یازده جایزه اسکار برد.
و اما در این سمت میدون آژانس شیشه ای بود. فیلمی که دیگه تکرار نشد و ما با این که اون موقع کلمون داغ بود و خاتمی دوست بودیم. دلمون واسه حاج کاظم و عباس سوخت. که دستشون به هیچ جا بند نبود. فراموش شدگانی که هیچ کس یادشون نبود کی بودن و چیکار کردن و تاوان سوء استفاده دیگرانو میدادن. اون فیلم 9 تا سیمرغ بلورین برد.

تو یه صحنه ای عباس حالش بد میشه. اصلا بزار عینا دیالوگا رو بنویسم :
حاج کاظم: مگه تو نمی دونی که نباید عصبانی بشی... اصغر...اصغر
اصغر: بله حاجی...
حاج کاظم: این چرا نمی خنده..
اصغر: برا چی باید بخنده...
حاج کاظم: پس تو برا چی اومدی اینجا...د به جم یه کاری بکن...
اصغر:شب عملیات....
اسیر عراقیه...
پیرزن....
اه...لعنت...لعنت به من که تو بد مشدی نمی تونم بخندونم...
22 سال از اون زمان گذشته. تیشرتای دی کاپریو و کیف های تایتانیک کم کم تبدیل به دستگیره و سفره پاک کن شدن. امروزیا نه میدونن تایتانیک چیه نه حاج کاظم.
و من اینجام
حاج کاظم من بهم میگه یه کاری بکن.
منم بعد یکم تقلا در حالی که تو دل خودم آشوبه میگم:
لعنت به من که نمیتونم حالتو خوب کنم.
دوست دارم زری خودم.
واسه همیشه.
حتی اگه از من یا هر چیز دیگه ناراحت باشی.