زری جونم
امروز روز تو بود و من فراموش کرده بودم. اتفاقی چشمم خورد و بهت تبریکگفتم. البته بگمروز خودمرو هم یادمرفته بود. یادمنیست کی تبریکگفت که متوجه شدم.
این روزا همه چیز یادممیره. چنان غرق شدم توی کار که هیچ جوره نمیشه بیرون اومد. ولی ی سری چیزا یادممیمونه.
زری عزیزم
اینجور حسی اومده سراغم که دیگه دوس ندارمتو شهرای بزرگ و مسافرپذیر کار کنم. میدونی دلیلیش چیه؟
استانبول که بودم یه شب با همکارم رفتیم میدون تقسیم. جای شلوغ و زنده ای بود.
رستورانای کوچیکو بزرگی که موزیکزنده داشتن همراه سر و صدا. مسافرای خوشحالی که مشغول غذا خوردن و نوشیدن بودن. ساعت ۱ شب!
موقع برگشت تو مترو دختر پسری رو دیدم که دست در دست هم داشتن برمیگشتن. دختره بازوی پسره رو بغل کرده بود. چشمای خمارش نشون میداد یه یکمدر نوشیدن زیاده روی کرده و ارومقدمبرمیداشت که تعادش بهم نخوره.
من محو لبخندش شدم. اون چشما و لبخند نشون دهنده ی رضایت کامل بود. انگار که توی لحظه ای باشی که از همه زندگیت راضی باشی. انگار که هیچ آرزویی نتونه جای اون لحظه رو برات بگیره.
اون لحظه خیلی دوست داشتم اون دختر و پسر من و تو میبودیم. دلمگرفت که پیشمنیستی و بعدش دیگه چیزی واسم توی اونشهر جذاب نبود.
اونجا بود که گفتم دنیا یه استانبول گردی شب تا صبح بهمون بدهکاره.
الانم اومدم ماموریت مشهد. شهر شلوغ و پر از مسافر. گفته بودی بازارای اینجا رو دوس داری. پر از مشتری و زنده س. حق با توه. خیلی خوبه. ولی من از دیدنش دلگیر میشم. چون دوس داشتم من و تو با همتوی اون بازار باشیم.
موقع صبحونه و شام میزای کناری رو میبینمکه زن و شوهر جوون بعضا با یه بچه و یا یه خانم و آقای مسن نشستن و غذا انتخاب میکنن. غذا میخورن و بعضا بحثشون میشه و حرص میخورن از دست هم.
ولی من تنهام. تنها روی یک میز و آرزو میکنم کاش پیشم بودی.
کاش میبودی و میرفتیم خرید. میرفتیممیگشتیم. میرفتیمحرم. رستورانای مختلف شهر رو امتحان میگردیم. بازارای سنتی رو که دوست داری میرفتیم و...
زری خوشگلم
تخت اتاقم دو نفره س. یه وقتایی اینورش میخوابمیه وقتایی اونور. تنهایی باعث میشه آدم حق انتخاب بیشتری داشته باشه. امروز متوجه شدم کاناپه اتاق قابلیت تخت شدن داره یعنی سه نفر میتونن تو این اتاق بخوابن.
این به ذهنم رسید اگه ما با یه بچه کوچیک اینجا بودیم چی میشد؟ من بایستی روی اون تخت تکی بخوابم یا بچه مون؟ در هر صورت تو روی تخت بزرگ بودی?
میخوامت زری. میخوامت کنارم. جوری که این همه حسرت به دلمنباشه. مطمئنم یه روز میای و همه اینجاها رو با هم میریم. حتی اگه شده اون پیرمرد وپیرزنی باشیم که سر کوچکترین چیز بحث میکنن و هر کدومشون میخواد بکه که حق با منه
دوستت دارم
علی تو
پ.ن. این هتلی که هستم چهارستاره س ولی بوفه سلف سرویس اینجا در برابر سفره ای که تو فردا میندازی هیچ حرفی واسه گفتن نداره. خوش به حال اونایی که فردا میان بازارچه شما. عه بازمکه حسرت شد که
پ.ن ۲: ما یه روزی یه کافی شاپ میزنیم.
پ.ن ۳: چای دو نفره سفارش دادم. نصفشو ریختم تو ماگ و بقیه ش رو هم به نیت تو میخورم?
