۱- بهترینم
همیشه تو صحبتامون، وقتی که در مورد گذشته ها حرف میزنیم، مخصوصا زمانی که هنوز تو زندگی همنبودیم و نه من از وجود چونتویی با خبر بودم نه تو از وجود من، همیشه ناخوداگاه دنبال راهی میگردم که چطور میتونستم اون لحظه تو زندگیت باشم.
تو از روزی میگی که دانشگاه قبول شدی و من خودمو تو دانشکده تون فرض میکنم. میگی پسر دوست پدرت و من فکر میکنم چطور میشد من پسر دوست پدرت میبودم.
پیش خودممیگممثلا نمیشد منپسر فامیلتونباشم. سالی یکبار تو عید همدیگه رو میدیدیم. یه جوری بهت میرسوندمکه دوستت دارم. اونجوری سعی میکردمجایی باشم که تو هم باشی. سعی میکردم هواتو داشته باشم. تنها گیرت میاوردم. هولدهولکی باهات حرف میزدم حرف دلمو میگفتم و ازت قول میگرفتم که منتظرمبمونی. بقیه ش سخت نبود دیگه. خونواده ها راضی بودن و مهم نظر تو بود.
شایدمهمسایه بودیم. در عالمهمسایگی رفت و آمد و سلامعلیکی داشتیم. دیگه راه دور نیاز نبود برم. یار در خانه بود و گرد جهان گشتن معنی نداشت. کافی بود یه ندا به مادر بدم که من زری رو میخوام. مادرتم میگفت من حرفیرندارم که هر چی زری بگه. و راضی کردن تو با من بود که اونم سخت نبود.
ولی هیچکدوماز این اتفاقا نیفتاد.
۲-مهبانگ! اصطلاح قشنگیه مه+بانگ. مه به معنای بزرگ و بانگ همبه معنای صدا یا انفجار . این کلمه معادل بیگ بنگه. همون انفجاری که میگن مبدا پیدایش هستی بوده. هر چیزی مبدا ی داره و مبدا جهان هستی بیگبنگه. شروعی که یه نظریه س و توجیهی برای پرسش های ذهن بشر. شروع همیشه بخش مهمی از دلمشغولی ذهن آدمیه. کی شروع شد؟ چطور شروع شد؟ چرا شروع شد؟

ما هم شروعی داشتیم.
۳- بخت با ما یار نبود که جسمهامون زودتر همدیگه رو پیدا کنه. هر چند که روحهامون خیلی وقت پیش همدیگه رو پیدا کرده بودند.
همه بر ندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی
ولی از کجا شروع شد؟
از نظر علم احتمال اینکه من تو رو پیدا کنم چیزی نزدیک صفره. ولی اتفاق افتاد.
روزی از روزهای ۸ سال پیش، علی که از کار خسته شده بود (بهونه ش بود.واقعیتش دنبال یه دوست میگشت) تصمیم گرفت سری به بلاگفا بزنه و چنتا وبلاگ بخونه. از اونجا که نمیدونست چی بخونه، صفحه اصلی بلاگفا رو باز کرد.بلاگفا همیشه لیست آخرین وبلاگای به روز شده رو لیست میکرد و وبلاگ تو هم جزء اون وبلاگا بود.
چنتا پست خوندم ازت. البته که وبلاگبهونه بود. ایمیلت توی وبلاگت بود. یه ایمیل یاهو و خدا نگیره یاهو مسنجرو (که البته گرفت!!!)
یادمنمیاد اولین پیامام چی بود. ولی تو وبلاگت وقتی اسمشهرتو دیدم انگار اب سردی رو سرم ریخت. آخه چرا انقدر فاصله!!! ولی پیام دادم و دوستیمون شروع شد.
ادامه دارد..
پ.ن ۱: نمیدونم چرا کرمم گرفته تو دوقسمت نامهمو بنویسم?
پ.ن ۲: شایدممیخوام خودمو مجبور کنمبیشتر نامه بنویسمبرات?
پ.ن ۳: عزیز دلم. زری خودم. ولنتاینت مبارک.