چت هامون شروع شد. بیشتر راجب موضوعاتی که تو وبلاگت مطرح میکردیم صحبت میشد. یه مقدار کاملترشو واسه من میگفتی. ولی کم کمدور شدیم. یه مدت نبودی و وقتی بعد از مدت ها وبلاگتو آپدیت کردی حس کردم فاصله زیادی بینمونه. فاصله ای که دیگه اجازه نمیداد چیزی بگم. البته فکر میکنمدیگه بساط یاهو مسنجر هم جمع شده بود و راهی برای پیام دادن به تو نداشتم.
یه مدت بعد شانسی آی دی یاهوت رو تو تلگرامسرچ کردم. پیدات کردم! ولی پیام ندادمبهت. یه مدت بعد دوباره نبودی. اکانتت پریده بود.
تو اینستاگرام با ای دی معروفت پیدات کردم. پیام دادمبهت. ۱۸ بهمن ۹۶. جواب دادی. پیج کاریتو معرفی کردی. منو یادت نمیومد . یه جورایی خواستی دست به سرم کنی. رفتم پیجتو دیدم ولی خودتو نتونستم ببینم. پیام دادم بهت و تو بلافاصله سخاوتمندانه عکستو فرستادی برام. انتظار نداشتم. معولا این پروسه عکس گرفتن زمان بره و بعد کلی سوال جواب و اینکه چرا میخوای و به چه دردت میخوره و... ملت عکسشونو میفرستن.
شبیه اون چیزی بودی که فکر میکردم. یه عکس دیگه همفرستادی. عکس دومت رو که دیدم فهمیدمباید مثل یه بچه خوب دو زانو بشینم و سنگین رفتار کنم و مراتب ادبو رعایت کنم.?
از اینجا به بعد مکالمات پینگپونگی شروع شد. هر چند وقت یک بار دیالوگی رد و بدل میشد معمولا هم آخرین صحبت مال من بود. مکالمه رو تموم میکردی و ادامه نمیدادی. البته منماصراری نداشتم.
چند باری مکالماتمون طولانی شد. یه بار گفتمبهت دارممیرمماموریت. یادمه از اون شبهایی بود که تنهایی کلافم کرده بود. یهو گفتی مواظب خودت باش. این حرفت خیلی به دلمنشست. عین بچه هایی که یه عمر محبت ندیدن و کسی بهشون میگه عزیزم ذوق کردم.دلملرزید و یه لحظه دنیا وایساد برامو پیش خودمگفتم با من بود؟
داستان به اینجا ختمنشد وقتی رسیدمهم پرسیدی رسیدی؟ منم جواب دادم آره. ولی بازماون فاصله بینمون بود.
تابستون ۹۸ مشهد بودم. حرفامون بیشتر شده بود. کم کم روال روزانه به خودش گرفته بود. شوخی، بحث تبادل نظر راجع به کتاب و....
تا مهر ماه که دیگه تقریبا از فعالیتهای روزانمون با خبر بودیم. رسیدیم به اون شبی که آبگرمکن خراب شد و من از راه دور بهت میگفتم که چیکارش بکن. بالاخره با یه فندک و جرقه آبگرمکنتون روشن شد و البته جرقه ای هم توی ذهن خودت زده شد.

هیچ وقت از نظر خودم اون شب کار خاصی نکردم. کاری بود که برای هر کسی مثل تو انجام میدادم. مثل ماشینی که تو خیابون میبینی خاموشه و یه هل میدی و روشنمیشه، راننده یه بوق تشکر میزنه و میره و دیگه هیچ وقت ممکنه نبینیش.
ولی انگار که خدا خواست اونکار کوچیک با بزرگنمایی میکروسکوپ تو ذهنت نقش ببنده. جوری که انگار استحصال و پالایش گاز و انتقال به شهرتون و گازکشی تا دم خونه و لوله کشی و ساخت ابگرمکن و .... همش کار من بوده.
زری جونم
همه اینها خلاصه ای بود از یک شروع. داستانی که هر چند وقت یه بار با هم مرورش میکنیم. نمیدونم چرا دوس داشتم بنویسمش.
دوست دارم تو هم از اون لحظات بگی. لحظه هایی که به قول خودت دلت لرزید.
زری عزیزم
هر روز عاشقتر میشم. هر روز بیشتر دوستت دارم. و هر روز به این فکر میکنم که چه خوب شد اون روز شانسی تو سرچ بلاگفا پیدات کردم.
دوستت دارم
علی تو