
تو این نوشته:
۱. توضیح میدم که چرا Building In Public میکنم و برنامهام برای چگونه پیش بردنش چیه.
۲. ایدهای که قراره روش کار کنم رو کوتاه معرفی میکنم و چرایی انتخابش رو توضیح میدم.
۳.خودم رو معرفی میکنم و از علایق، اهداف و انگیزههام میگم.
معمولا آدمها قصدشون از انجام Build In Public، رسیدن به یه سری اهداف برندینگ و مارکتینگایه. انگیزه اصلی من اما کمک به برقرار کردن نظم شخصی و همینطور شکستن حصارهای ذهنی خودم هستش. از زندگی کردن تو افکار خودم خسته شدم و نیاز دارم از ترسها و مرزهای فرضی ذهنم عبور کنم. فکر میکنم بعد از خلاصی از این محدودیتهای ذهنیه که تازه میشه به انجام کارهای بزرگ فکر کرد.
میخوام این به اشتراک گذاشتن مسیر رو با کمترین اصطکاک پیش ببرم و از بین روشهای مختلفی که بررسی کردم، نوشتن رو مناسبترین مدیوم برای خودم ارزیابی کردم و در نظر دارم در طول هفته در کنار کارهایی که برای پیش برد پروژه انجام میدم، لحظات، ایدهها و افکارم رو در قالب نت و اسکرینشات ثبت و در کانال تلگرامی خودم به اشتراک بذارم.
برای اولین قدم، تصمیم گرفتم روی یک وباپلیکیشن مدیریت موجودی دارو در خانه (با تمرکز بر نیازهای بیماران خاص) کار کنم.
خیلی از کسایی که مبتلا به بیماریهای خاص هستن، بهویژه تو کشورهایی که تأمین دارو همیشه قابل اتکا و پیشبینی نیست، ناچارن مقداری دارو برای روز مبادا تو خونههاشون نگه دارن. مشکل اصلی اما داشتن ذخیره دارو نیست؛ بلکه مدیریت اونه. وقتی داروها از برندهای مختلف، با دوزها، تاریخ انقضای متفاوت تو خونه جمع میشه، بهمرور دیگه سخت میشه فهمید چه دارویی باقی مونده، کدوم زودتر منقضی میشه و تا چه مدتی پاسخگوی نیازه. نتیجه این آشفتگی میشه هدر رفت دارو، تموم شدن ناگهانی موجودی، فشار ذهنی و اضطراب مداوم درباره ادامه درمان؛ در حالی که با داشتن یه تصویر شفاف از موجودی دارو، میشه تصمیمهای آگاهانهتری گرفت و این نگرانیها رو تا حد زیادی کاهش داد.
شاید این جاهطلبانهترین ایدهای نباشه که میشد انتخاب کرد، اما فکر میکنم برای شروع انتخاب مناسبیه. از یک طرف، به خاطر تجربه دست اولی که با این مسئله دارم، شناخت خوبی از بخشی از نیازها و چالشهای کاربرانش دارم. از طرف دیگه، امکان صحبت کردن با کاربران واقعی و گرفتن بازخورد از همون روزهای اول برام فراهمه.
این پروژه بیشتر از اینکه مقصد باشه، یک نقطه شروعه. میخوام در عمل یاد بگیرم که چطور از یک مسئله واقعی، با تحقیق، مصاحبه، طراحی، برنامهنویسی و انتشار نسخههای اولیه، به محصولی برسم که واقعاً برای عدهای ارزش خلق میکنه. به همین دلیل، نگاهم این نیست که به یک کسبوکار درآمدزا تبدیل میشه. در عین حال، به راههایی فکر میکنم که بتونه هزینههای خودش رو بدون تحمیل بار مالی به کاربران نهایی تأمین کنه.
درود. من علیــ(ر)ــضام، این دو سه سال اخیر رو به عنوان Frontend Developer کار میکردم. قبل از اون هم چند سالی تو زمینههای مختلف نرمافزار شاخه به شاخه کردم و کمتر تپهای از دستم در رفته =)) بر خلاف سیاستمدارهای این مرز و بوم، خیلی علاقهای به درآوردن روایت پیروزمندانه از هر سرگذشتی ندارم؛ از این رو، میپذیرم که اون سالها بهینه سپری نشدند و میتونستم تصمیمات بهتری بگیرم؛ اما همینطور میپذیرم که امکانپذیر بودن یک تصمیمگیری به معنی در دسترس بودن اون برای آدم نیست و حتی متوجه شدن به بکار گرفتن اراده شخصی، بعضا خودش میتونه خارج از این اراده باشه. فلسفهبافی بسه، در نهایت این منم، یک جوان ایرانی که در آستانه ۳۰ سالگی و در میانهی انواع و اقسام بحرانها، بعد از سالها گمگشتگی درمورد این که چه کاری در زندگیش میخواد بکنه، تازه به یک شفافیتی رسیده.
اگه بخوام به دو تا از گلهای سرسبد اون تجربههای پیشین اشاره کنم، میتونم به مطالعاتم در سایت متمم و شرکت کردنم در دوره مدیریت محصولِ مدرسه بوژان اشاره کنم. متمم کمک کرد حل مسئله و تفکر سیستمی رو بفهمم و بوژان هم کمک کرد به یک تصویر منسجمتری از فرآیند ساخت و مدیریت محصول برسم. در نهایت برنامهنویسی هم جدا از دانش و مهارت ساخت وباپلیکیشن، باعث شد سرعت یادگیریم بالاتر بره و این اعتماد به نفس رو بدست بیارم که هر چیزی رو میشه یاد گرفت.
مجموعهی این اندک مهارتها در کنار علاقه و شیفتگیم به حل مسئله و خلق ارزش، باعث میشه فکر کردن به مسیر تبدیل کردن یک ایده به MVP و رسوندنش به Product Market Fit برام جذاب و البته ممکن به نظر میرسه. از این رو، تصمیم دارم این هدف رو برای خودم به رسمیت بشناسم و بدون ترس از عقب موندن از مسیر شغلی فرانتاند، روی یادگیری هر آنچه که برای ساختن یک محصول موفق نیازه تمرکز کنم.
نمیدونم این مسیر به کجا میرسه؛ فقط میدونم که این بار نمیخوام فقط درباره ساخت محصول فکر کنم، میخوام واقعاً یکی بسازم. میتونید این مسیر رو در کانال تلگرامم همراهی کنید.
با مهر، علیــ(ر)ــضا 🌱