امروز صبم مثل دیروز صبح با گلو درد عجیبی از خواب بیدار شدم ؛ درد خیلی زیادی داشت و بازم آبجوش خوردم تا دردش کمترشه و برم سرکار ...
و امروزم یه ناامیدی کوچلویی داشتم ولی امیدوارم به آینده ... که تمام تلاشم رو بکنم و هر روز یه قدم به هدفم نزدیک تر بشم . خیلی سخته چون فکر کردن به آینده بعضی وقتا آدمو ناامید میکنه چون باید از خیلی از خوشی ها چشم پوشی کنی و واسه اون هدف اصلیه بجنگی و بدیش اینه که شاید آخرشم بهش نرسی و حسرت این خوشی هارو بخوری ...
نمیدونم ؛ فقط امیدوارم این تلاش های کوچیکم بعد چند سال جواب بده ...
امروز با یه آقایی حرف میزدم که ۴۰ سالش بود و بهم توصیه کرد که اینو بدون زندگی اصلیت بعد چهل سالگیته پس هدفت رو از الان جدی بگیر و دنبال خوشی های زودگذر نباش ؛ بنظرم این حرفش درست نیس ولی غلطم نیس...
۲۷ دی ۱۴۰۲