چند روز پیش بطور اتفاقی یک فایل رو در لپ تاپ دیدم ،دیدم اسمم روش نوشته شده بعد کمی تعجب کردم که چیه؟ که من خودمم از اون خبر ندارم.بازش کردم صحنه ی عجیبی بود.محتوای فایل برای 5 یا شایدم6 سال پیش بود برا اون موقعی که تازه گوشی موبایل خریده بودم این منو به اون دوران نوجونی برد به دورانی برد که خیلی براش دلم تنگ شده دلم اون روزا رو می خواد بعد با خودم میگم که باید نگام به جلو باشه ولی این حرف فقط در مقام حرفه نه در مقام عمل! مگه میشه آدم بخشی از هویت خودشو فراموش کنه !مگه میشه آدم فقط در زمان حال زندگی کنه! ما موجوداتی ایم که با گذشته مون شناخته میشیم نه با امروز و فردامون.
خلاصه چشمم افتاد به عکس های توی فایل که برا سفر مشهد بود که اون موقع رفتم، خیل خوش گذشت.
در این حین که داشتم عکس ها رو مرور می کردم یکدفه با خودم گفتم این منم ؟!چقدر در زندگی ام چرخش داشتم چقدر تغییر کردم و هی از خودم می پرسیدم که اون موقع بهتر بودم یا الان .
ولی دیدن این عکس ها خیلی جذاب بود از یک طرف یادگذشته منو متاثر میکرد از طرفی امید به آینده منو خیلی خوشحال و امیدوار می کرد.ولی از اینکه در طول این مدت چقدر از تمایلاتم تغییر کرده بود متعجب بودم ولی از امروز خودم خوشحال بودم از اون چیزی که هستم چرا که اون گذشته ی جالب خوشحالم میکنه.
بنطرم باید که هر چند وقتی فایل های زندگیمون رو باز کنیم همیشه دیدن گذشته خالی از لطف نیست.
شما چطور فایلهاتون رو باز می کنید؟