ویرگول
ورودثبت نام
علیرضا
علیرضاIf you gaze for long into an abyss, the abyss gazes also into you. Friedrich Nietzsche
علیرضا
علیرضا
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

یادداشت | اما اونی که دوسش داری...

کسی که دوستش داری

هیچوقت، هیچ چیز به اون صورت که میخوای پیش نمیره؛ مثلا در مورد اونی که دوستش داری...

البته اونی که دوسش داری هم شاید اونی که میخوای نباشه و جور دیگه‌ای باشه؛ شاید حتی به مرور زمان تغییر کنه. اما زمان بیشتر از اینکه تغییر بده، باطن واقعی آدم هارو نشون میده، مثلا وقتی یک نفرو دوست داری، قبل از اینکه باهاش وارد رابطه بشی؛ اون شخص فقط همه ی رفتار های خوب و خوبی هاش رو نشون میده و طوری تظاهر میکنه که انگار هیچ ایرادی نداره و تو با خودت میگی: «عشقم بی عیبه». در صورتی که فقط رفتار های ظاهری ش رو دیدی و اون طرف ماجرا هنوز نامعلومه.

وقتی با همون شخص وارد رابطه بشی، خب خوشحالی که به بزرگترین آرزوت و تمام خواسته‌ت رسیدی. اما کم کم که بهتر میشناسی‌ش؛ بقیه ی رفتار هاش رو هم آروم آروم نشون میده و در همین حین که هم دیگه رو دوست دارین، میفهمی که یک آدم متفاوت روبه‌روته.

به همین دلیل تو برای اون و اون برای تو؛ برای هم، با بقیه فرق دارین؛ گاهی حتی آب خوردنتون رو هم به هم‌دیگه خبر میدین. اینجوری میشه که با اخلاق و رفتار ظاهر موفق میشی به شناخت باطن.

اینجا دو حالت داره، حالت اول اینه که اون همه‌ی مشخصاتش از قبل تا بعد رابطه تغییر کرده (تغییر نکرده، چیزی که نشون می داده نقش بازی کردن بوده)، این میتونه خیلی ناراحت کننده باشه، اما اگه با این موضوع مشکلی نداشته باشی و بتونی کنار بیای میشه ادامه داد.

حالت دوم هم اینطوریه که هرچی قبل رابطه بوده راست و واقعی بوده و الانه که دارین برای هم نقش بازی می کنین.



دلتنگی

وقتی یکی از انگشت های دستت زخمی میشه، فقط همون انگشت حس درد داره؛ یعنی به نقاط دیگه مربوط نمیشه و باعث دل درد و سردرد یا زانودرد نمیشه. درمان هم داره، یه پانسمان تمیز و برای دردش هم استفاده از مُسکّن. اون آسیب خوب میشه ولی وقتی به یک نفر عادت میکنی و وابسته میشی، با رفتنش آسیب میبینی. درد میکشی.

این آسیب جسمی نیست که بخوای با دارو، درمانش کنی، هیچ مسکنی دردت رو آروم نمیکنه. انگار فقط باید خودش برگرده. انگار خودش هم درده و هم درمان، انگار خودش هم زهره و هم پادزهر، هم بیماری و هم دارو.

اگه رفتنش موقت باشه و بدونی میاد، بهت آسیب نمیزنه چون منتظر اومدنشی و بالاخره میاد؛ حتی اگه دو ماه طول بکشه. اما وقتی کلا و برای همیشه میره و دیگه هیچوقت برنمیگرده؛ اینجاست که بهت آسیب روحی میزنه و درمانی نداره. زخم های روحی دیرتر خوب میشن و ردی که ازشون می مونه بزرگتره. خیلی کم ممکنه که تو طول زمان کاملا فراموشش کنی و بالاخره یه چیزایی یادت می مونه و در طول زمان اون فشار و درد های روحی و اون افسردگی تورو شکنجه میده.

زمان فقط در یک صورت کمکت میکنه، وقتی خودت هم بخوای فراموشش کنی. اما اگه خودت نخوای فراموشش کنی چطور؟ اگر هم با گذشت زمان کم کم به نبودش عادت کنی کافیه یادش بیفتی یا ببینیش تا همه چیز برگرده سر خونه ی اول.

وقتی اون تمامِ چیزی بود که از دنیا می خواستی و تنها و بزرگترین آرزوت بوده، وقتی بهش رسیدی یعنی به تمام آرزو هات رسیدی و دیگه چیزی وجود نداره که بخوای. همونطور که اون شده همه ی دار و ندارت، اگه بره یعنی تو همه ی دار و ندارت رو از دست دادی؛ کل زندگیت رو از دست دادی و در حالی که حس میکنی دیگه چیزی برای از دست دادن نداری، ممکنه تحت تاثیر درد و فشار روحی کار های غیرمنطقی ای بکنی که نتیجه جالبی نداره...



پ.ن: دست نویس بود، ویرایش کردم و تایپش کردم.

نویسنده و طراحِ عکس دومی: امیرمحمد

ویراستار و تایپیست: من

یادداشت قبلی:
https://vrgl.ir/3CMct


درددرمانرابطهدلتنگیدلنوشته
۲۲
۷
علیرضا
علیرضا
If you gaze for long into an abyss, the abyss gazes also into you. Friedrich Nietzsche
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید