عنوان قبل از انتشار: دوئیدن خسته کنندهس به خصوص اگه ته مسیر خالی باشه
یه نگاه به کامپیوترِ روشن کردم و بی حوصله شروع کردم به نوشتن آهنگ Lonely رو گذاشتم و هدفون بی کیفیتم ضجه زدنشو شروع کرد. گوگلو باز کردم زدم قیمت گوشی، بعد مات و مبهوت دیدم هرچی بدوئم نمیرسم. ناامید شدم و ایران همینه، شاید چند ماه دیگه یه گوشی داغون بخرم ولی فکر نکنم بتونم گوشی ای که میخوام رو بخرم. بعد میگن چرا جوون ایرانی ناامیده، من از نظام آموزشی تون دل کندم چون از اولش هیچی نبود و تهش هم هیچی نیست، هنوز مدرسه میرم ولی سر کلاس خاطرات روزای خوشمو تو ذهنم مرور می کنم و دنبال کلید Pause می گردم بلکه این زندگی لعنتی دو دیقه متوقف شه. سرما خوردم و گلودرد دارم ولی چون سرِ کار میرم هم مدرسه و هم خانواده لج کردن باهام که تو حتی اگه مریض هم باشی باید مدرسه رو بری که بهشون اثبات شه خستگی کار به درسم لطمه نمیزنه در صورتی که کلا حالم از درس و محیط مدرسه به هم میخوره، یه مشت بچه رو ریختن اون تو که تو طول روز علاف نباشن و واقعا درک نمیکنم توی مغز های پوک شون چی میگذره وقتی سر زنگ شیمی گیر میدن به عنصر 40 ام و سر زنگ دینی به دین و عقاید به طور واضح توهین میکنن (تندروی میکنن تا حدی که منی که خیلی به دین اهمیت نمیدم اعصابم خورد میشه ولی بازم سکوت می کنم). سر زنگ فارسی شعر هارو مسخره می کنن فقط چون نمیفهمن چه ارزشی داره و حسابان و هندسه و غیره رم هرکدوم یه جور مسخره بازی، والدین شون احمق تر ان که شعور اجتماعی رو یاد بچه هاشون ندادن یا چهار تا کتاب غیردرسی ندادن دست بچه هاشون ولی همه آیفون 40 میلیونی دست شونه سر کلاس و دوربین شو با سامسونگ مقایسه می کنن (آره من حسودم) و من به این فکر میکنم با هفت ساعت وقت تلف کردن تو مدرسه چی گیرم میاد که حداقل بتونم یه گوشی خوب (قبلا شیش هفت تومن بود الان از نه میلیون تا یازده میلیون) بخرم که چندسال کار کنه و بعد یادم میاد حقوقم فقط ماهی 800 تومنه و این ماه که ماه اولم بود هم حقوقی ندارم و بعد زنگ اخر میخوره. والدین گرامی، اول عقل و شعور خودتون و فرزندان تون رو چک کنین بعد بفرستین شون تو جامعه، گوشی شونو قبل مدرسه بگیرین (خطاب به والدین اون کودکمغز هایی که خودشون و خانواده شون فکر میکنن بزرگ شده) ولی گوشی فرزندتون رو خورد نکنین (خطاب به بابای خودم، که نمیفهمه به قدر کافی بزرگ شدم). شبم از کافه اومدم خونه دیدم خانواده گوشی شکسته مو گذاشتن روی یه پایه با مقداری ارتفاع و پشت پنجره اتاقم (کرم ماتحت دارن مگه؟) و منم اسمشو گذاشتم آیینه ی دق.
