ویرگول
ورودثبت نام
علیرضا
علیرضاIf you gaze for long into an abyss, the abyss gazes also into you. Friedrich Nietzsche
علیرضا
علیرضا
خواندن ۴ دقیقه·۳ سال پیش

چشیدن طعم ممتد کابوس در بیداری.

بیداری؟ ظاهرا آره، چون داری اینو می خونی. یه ذره می خوام حرف بزنم؛ حوصله داری؟

کاغذ و قلمم را بر می دارم و این بار می نویسم؛ چون نمی خواهم با حرف هایم سرت را به درد بیاورم؛ قدری چشم درد را تحمل کن.

زمان انگار متوقف شده؛ در واقع زمان هیچوقت وجود نداشته، اما هرروز که مردم را می بینم طوری رفتار می کنند که انگار در زمان جدیدی هستند که نامش را «روزِ جدید» می گذارند. اما نمی‌فهمم که چرا همان کار های تکراری روز های پیشین شان را تکرار می کنند. مگر این روز جدید نبود؛ پس چه نفعی در تکرار فرآیند های بی معنی‌ست با تظاهر به اینکه در هیچ چرخه ای اسیر نشده اند؟

این ها را بی‌خیال؛ خیالیدنِ بیش از حد هم برای سلامت اعصاب و روان خوب نیست. ولی این چیزی از این واقعیت که من هم در چرخه ای اغراق آمیزتر از آنها گیر افتاده ام کم نمی کند.

شب ها وقتی سعی می کنم به خواب بروم خودم را بیدارتر و هوشیارتر از هر فرد بیداری پیدا می کنم که مشغول کنکاش ابعاد فلسفی جهان هستی شده ام. روز ها وقتی آفتاب را آن سوی پلک های بسته ام می بینم و هرچقدر تلاش می کنم که از خواب بیدار شوم بیشتر در آن فرو می روم؛ مثل دست و پا زدن در مرداب. دیروز ترس تازه ای را تجربه کردم؛ اگر در حین دست و پا زدن در این مرداب، بیشتر در آن فرو بروم و کسی هم نتواند از آن نجاتم بدهد چه؟

الان هم به وقت خواب نزدیک می شوم. همان آرام‌بخشِ کوچک تجویزی برای خواب را با یک لیوان پر از آب می خورم. لحظه ای به قرص های درون بسته خیره می شوم. شاید مرلین مونرو هم قصد مردن نداشت؛ فقط آرامش می خواست. مونرو یک معادله ی ساده را حل کرده بود و به این پاسخ رسیده بود که آرام‌بخش های بیشتر باعث آرامش بیشتر می شوند. حالا وقتی مونرو را مُرده روی تخت خوابش پیدا کردند و بسته ی قرص را خالی دیدند، مرلین «در آرام ترین حالت ممکن بود» یا «فقط مُرده بود و تنها افراد مرده طعم آرامش را می چشند»؟

شاید هر دو. مرلین چشم هایش را بست و آرام شد؛ آنقدر آرام که فراموش کرد بیدار شود و با ناآرامی های زندگی رو در رو گردد. پس دیگر از بیدار نشدن حراصی ندارم. مشکل دیگری که دارم احساس ناامنی ممتد است. فرض کن در جنگلی انبوه و وحشتناک به سر می بری و قصد خروج از آن را داری اما راه را گم کرده ای. حالا از کجا می فهمی که هر قدمت تو را بیشتر در عمق جنگل غرق نمی کند؟

بگذار مثال دیگری برایت بزنم. توله ی یک گوزن شمالی را تصور کن که در دشت های سرد و پر برف؛ از گله اش جدا شده باشد. وقتی نمی داند به کدام سو می رود باید دور خودش بدود تا گرگ ها سریعتر پیداش کنند و استخوان هایش را در مراسم قربانی برای خدایان گرگ مانند شان به نمایش در آورند یا فقط بنشیند و ناامید و ترسیده زودتر بمیرد؟ هم این توله و هم توله گوزن شمالی دیگری که در باغ وحش متولد می شود هردو حیوانی یکسان اند؛ یکی هیچوقت فرصت گم شدن در دشت را نخواهد داشت و آسوده در حصار می نشیند و برای گرگ های آن سوی حصار که چهره ی انسانی دارند دم تکان می دهد؛ آن یکی در دم طعمه ی چند گرگ نچندان گرسنه می شود که رژیم غذایی شان اجازه ی خوردن گیاه را به آنها نمی دهد. آزادی و اسارت هردو بهای خودشان را دارند؛ با این حال کسی که انتخاب می کند ما نیستیم، ما فقط به عنوان گوزن های کوچکی درون باغ وحش ها و جنگل های دنیا؛ هزینه ی اسارت یا آزادی خودمان را پرداخت می کنیم.

راستی، کلمه ی خدا را نوشتم و یاد چیز دیگری افتادم. خدا هم از همان جنگل های ناشناخته ایست که هرچقدر به سمت آن قدم برداری از آن دور تر می شوی؛ مثل تلاش برای بیدار شدنی که تو را بیشتر در خواب فرو می برد. می ترسم روزی بیدار شوم و بفهمم که همه ی این ها کابوسی بد شکل و صد البته بی مفهوم تر از همه ی کابوس هایم بوده. آنجاست که نمی دانم چه خاکی باید بر سرم بریزم چون بزرگترین اشتباهم تا به حال این بوده که این کابوس را زندگی کرده ام. به هر حال؛ امیدوارم امشب را راحت بخوابی. شب تو هم خوش. می دانم جوابی به این نامه نمی دهی اما خب بی وجدان؛ لااقل آن را نخوانده درون شومینه ی خانه ات نینداز؛ مگر نمی دانی جوهر نوشتار نویسنده های واقعی عصاره ی روحشان است؟

امضاء: ع، ع.

دلنوشته
۲۸
۲۸
علیرضا
علیرضا
If you gaze for long into an abyss, the abyss gazes also into you. Friedrich Nietzsche
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید