از سرِ کارش که برگشت، در سکوت پشت میزش نشست. او هنوز از سر کارش نیامده بود؛ ساعت رفت و آمدش دو ساعت دیرتر از او بود. رفت تا آشپزخانه را قبل از آمدن او مرتب کند، همیشه در کار های خانه به او کمک می کرد.
دوباره پشت میزش برگشت و سعی کرد افکار و احساسات امروزش را بنویسد.
احساساتش در هم گره خورده بودند. این بهترین توصیف بود. خاطرات گذشته حمله می کردند، دوستان قدیمی اش؛ دوست داشتن شان و از دست دادن شان. همه ی این ها رشته هایی گره خورده بودند.
می دانست چه می خواست، دقیقا می دانست. مشکل اینجا بود که نمی توانست. سبکی بعد از فراموشی را نیاز داشت و نمی توانست فراموش کند. افکارش را نوشت و فقط تصمیم گرفت کمی بیخیال آنها شود.
او کلیدش را در قفل چرخاند و وارد شد.
«خسته نباشی!» «سلامت باشی! به به آشپزخونه چه برقی میزنه. دستت درد نکنه.» «خواهش می کنم. چای یا قهوه؟» «قهوه بزن برام پسررر.»
او هم مثل خودش عصر ها قهوه می خورد، بیشتر اوقات. سرشان را با کتاب خواندن گرم کردند؛ چاره چیست؟ این پیچ و تاب ها در زندگی فراوان اند.