درسته که هیچ تابلوی راهنمایی توی این مسیر نداری ولی کمی که مسیر رو ادامه بدی، چه اصلی و چه فرعی دیگه راه برگشتی نیست. نه میتونی به تیکه های قشنگ مسیر برگردی و نمیتونی قسمت های بد راهت رو درست کنی.

جاده زندگی؟ آقا من نمیخوام تو این مسیر باشم!!
اگه داری این مطلبو میخونی یعنی حداقل یک ششم این جاده رو تی کردی (و علت نوشتن این پست اینه که پنج مرداد تاریخیه که وارد این جاده شدم و امسال هم هفدهمین سالگرد ورودمه)
سفر چطور بوده؟
به هر حال خوب و بد زندگی میگذره ولی سعی کنیم خوش بگذره چون جاده یک طرفه س
همسفر هم دارید؟
شاید یه جاهایی بزنیم کنار و قبول کنیم یک مسافر رو همراهی کنیم یا در واقع اون همراه مون بیاد
کسی چه میدونه؟ شاید دو دقیقه بعد پیاده بشه و شاید تا آخر این جاده همراه مون بمونه!
به هر حال صندلی های ماشین محدوده ولی ظرفیت اتوبوس با ماشین شخصی یکی نیست اما در هر صورت فقط یه دونه صندلی کمک راننده کنارتون هست:)
چرا مسیر تابلو نداره؟
خب هیچ دستور العمل کامل و مفید طراحی شده ای وجود نداره که عین کد های یک ربات شما رو کنترل کنه پس در حدود چند درصد آزادی دارید
ولی این یه مشکل هم هست چون گاهی راه رو گم میکنیم
شرایط بد مسیرو چیکار میکنی؟
شاید یه طوفان شن باعث شه کلا مسیرت از دید محو بشه، شاید ماشینت خراب بشه، شایدم روحیه ت کلا به فنای معنوی-فیزیکی-شیمیایی بره و به هفت روش سامورایی از درون نابود بشی ولی باید ادامه بدی.
نمی خوای ادامه بدی؟
خسته شدی؟ خب بزن کنار استراحت کن! از هر نخبه، انسان عادی یا ابلهی بپرسی میگه که خستگی هنگام رانندگی ممکنه سبب واژگونی خودرو یا همون چپ کردنش بشه.(اتفاقی که برا بابام افتاد، ماشین مون لِه شد ولی خدا رو شکر خودش سالم موند)
آقا من میخوام برم تو آزادراه!
مسیر مردم عادی همینه ولی خب آزادراه واسه پولدار هاس:)
پول میدن و به جای سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت تا حد توان شون با خرج پدر گاز میدن و اسم شون میشه میلیاردر خود ساخته!(بعضی هاشونم دکتر و نخبه! توهین به دکترا و نخبه های زحمتکش نیست.)
امیدوارم یکسال مفیدتر واقع بشم:)