نمیدونم از کِی؛ ولی میدونم اون موقع هم وقتی بود که کم اورده بودم. الان هم کم اوردم، مثل خیلی های دیگه. ولی بر خلاف خیلی های دیگه؛ که آخرین باقی مونده انرژی شون رو صرف ساخت آخرین قلعه ی درونی شون می کنن و جلوی سقوط کشور خودشون رو میگیرن، با آخرین انرژیم اومدم سراغ تو.
یادم میاد در حالی که انرژی مو می فرستادم سمتت احساس می کردم دارم از ضعف میمیرم، اون موقع بود که با فکرت یه بُتِ بزرگ پرستیدنی ساختم، یه دیوار بزرگ قابل اتکا که وقتی دارم از ضعف میافتم روی زمین، بهش تکیه بدم.
اینجوری دیگه یه امید تو آینده داشتم، یه چیزی که حس تباهی رو ازم دور کنه. اینطوری خودمو راحت کردم، چون به خودم راحت شک می کنم ولی جرات نمیکنم به تو شک کنم. دیگه وقتی سردم میشه به خودم اطمینان میدم در آینده قرار نیست یخ بزنم.
عادت کردم با فانوس روشنی تو، تاریکی ناامیدی هامو روشن کنم. عادت کردم سپر تو رو وسط جنگیدن بگیرم جلوم. عادت کردم قبل خواب بهت فکر کنم تا توی کابوس هام نجاتم بدی. عادت کردم باشی.
الان سردم شده، ترسیدم. بیرونم پاییزه و درونم زمستون. الان به خودم شک کردم و از آینده هم ناامید شدم. الان تنها چیزی که توش جرات پیدا کردم شک به توعه. فقط یه چیزو می خوام بدونم، اونم اینه که؛ می تونم به دیوارت تکیه بدم؟ این فانوس برای تاریکی های آیندهم هم نور میده؟