گاهی اوقات آنقدر تنها می شوی که نیاز داری کسی را در آغوش بگیری، ولی هیچکس نیست. اتاقت آنقدر سرد می شود که انگار آرام آرام در حال یخ زدن هستی. بخاری را روشن میکنی و نزدیکش می مانی. پاییز همینطور رفتار می کند. گاهی وقت ها دیگر اشکی برای ریختن نداری. هرروز تاریکی زودتر از دیروز روشنایی را می بلعد. شاید قصد بغل کردن بخاری را داشتی که دستَت سوخت و به خودت آمدی. رفتار های همه آزارت می دهد و در همان اتاق مخفی می شوی انگار دیگر نمی خواهی در میان انسان ها زندگی کنی. بی حس شده ای، بی احساس نه! بی حس. انگار همه ی اطرافیانت بازیگران تئاتری با فیلم نامه ای بی مفهوم هستند و انگار که تو هم درون آن فیلم نامه گم شده ای. گاهی دیالوگ های نقشَت را فراموش میکنی و وسط حرف زدن ناگهان سکوت می کنی. می پرسند: 《چی می گفتی؟》 جواب می دهی: 《یادم رفت》

گاهی اوقات آنقدر پشتت خالیست که می ترسی پشت سرت را نگاه کنی، ولی الان جزو گاهی اوقات نیست. برگرد و پشت سرت را نگاه کن. من اینجا ایستاده ام. لبخند میزنم و می دانی بی دلیل نیست. اگر می ترسی، من اینجا هستم. چه حرف هایی را در دل خود ریختی که گوش هایم تشنه ی شنیدن شان بود. حرف بزن، گوش می کنم. داد بزن، باز هم گوش می کنم. با خودت فکر کردی که به حرف هایم گوش می کنی و می روم؟ نوبت من هم رسیده. این بار حتی اگر تا دمِ صبح هم بیدار بمانیم، گوش میکنم. یک روز دیگر هم بگذرد باز هم گوش می کنم، من زخم هایم را پانسمان می کنم و تو از زخم هایت بگو، از ترس هایت، غم هایت. چه قلب ها و مغز هایی داریم که انقدر ظاهرِ جدی به خود می گیریم ولی خیلی حرف هاست که از تهِ دل می خواهیم به هم بزنیم. زخم هایت را هم نشانم بده، هیچکس در این دنیا به خوبیِ من بلد نیست زخمی را ببندد، آرام بنشین و صبر کن. من و تو دیگر من و تو نیستیم، من و تو "ما" ایم. نقاب هایی که در جامعه میزنیم، اینجا معنایی ندارد، چون فایده ای ندارد. چه کسی بهتر از من، تو را می شناسد؟ چه کسی بهتر از تو، احساساتِ من را بلد است؟ اینگونه است که ما، ما شده ایم. پیشِ من؛ خودت باش. با خودمان راحت باش، ما اینگونه ما شده ایم.

دفعه ی بعد که خواستی به کنج تنهایی ات در آن اتاق سرد بروی، من آنجا خواهم بود.