از اون جایی که اول متن جناب دست انداز اشاره شد که بازی ها باعث شده به قصه ها کمتر اهمیت بدیم گفتم از پیوند بین بازی و قصه بنویسم و لذت نقش اصلی داستان بودن رو براتون بیان کنم.
نمیخوام عین مقاله ی ویکی پدیا ش(که خودم به فارسی بازگردانی ش کردم) بنویسم و یه توضیحاتی درباره گیم پلی میدم
یک بازی متنی انگلیسی
مثل یک دنیایی با قصه های کوتاه و بلندی هایی که تقریبا پایانی ندارن(بازیکن هایی میشناسم که بعد هفت سال تمومش نکردن، ایرانی نبودن! هیچ ایرانی ای توش ندیدم) و تیم نویسنده ها همیشه روی اضافه کردن قصه های جدید و رویداد ها کار میکنن.


زبان تون قوی نیست؟ زبانه ی ترجمه ی گوگل ترنسلیت به خوبی کمک تون میکنه و زبان تون هم قوی میشه.

در بازی چهار توانایی اصلی دارید که ماموریت هارو با درصدی از شانس، که با افزایش مهارت شما بالا تر میره رد می کنید و اگر اول توی کوچه ها دزدی میکنید و یک خونه ساده دارین بعدا:


هر اتفاقی در دنیای این بازی می افته:
دریا نوردی، قتل، سرقت، دوستی، آرامش،عشق!
همه داستان هایی از بازی هستند و این بازی یک بازی آیتم محورِ
بیشتر توضیح تخصصی نمیدم و هرکسی تمایل داشت کامنت کنه کلا یک پست راجع به معرفی فالن لندن میزارم و دعوتش میکنم بریم بازی؛)