عنوان قبل از انتشار: ولی چِطور روحمان را با تیغ بِبُریم تا با جوهَرَش بنویسیم؟
گاهی بی دلیل درد داری، اما بی دلیل نیست، فقط دلیلش را متوجه نمیشوی. حرف هایت آنقدر برای گوش دیگران گُنگ و ناخوشایند است که بیشتر از همیشه سکوت می کنی. ولی نمی خواهی گوش بدهی که چه می گویند، پس صبر می کنی و گوش هایت را استراحت می دهی و وقتی شب به خانه می رسی زمان گوش دادن فرا می رسد. گوش دادن به صدای سکوتِ ماهی های درون تُنگ و گلدان پتوس و صدای ملایم سوختن شعله ی شمعک بخاری.
این شب ها برای من شب های معنا داریست. همین شب هاست که دوباره از رنجِ تنهایی به سوی لذتِ تنهایی می روم. از عمق تاریکی به اوج تاریکی کوچ می کنم؛ به راستی روشنایی وجود ندارد. یکی از همین روز ها آشنایی که یکی دو پیرهن بیشتر از من پاره کرده بود؛ با وحشت از حرف هایم، خطاب به من گفت که آنقدر فکر کرده ام که احتمالا دیگر رنگ شادی را نخواهم دید. شاید او درست می گفت؛ به هر حال من چیز هایی فهمیدم و می فهمم که فهمش برای هرکسی آسان و خوشایند نیست.
اما هیچ؛ در اتاقم جز سوختن شعله شمعک و حرکت عقربه های بی قرار ساعت، هیچ صدای دیگری نیست؛ انگار نه انگار که اینجا انسانی زنده در حال نفس کشیدن است. شاید هم یک انسان نیست؛ یک هیولاست. به هر حال هیولایی رشد نایافته درون همه ی ما ساکن است؛ بعضی اینهیولا را اسیر می کنند؛ بعضی اسیر چنگالِهیولا شده و دیو صفت می شوند و گروه سومی همچون من با نوازش آن هیولا را پرورش می دهند.
به راستی زیباست؛ هیولا بودن شاخ و دم و بالِ سیاه که نمی خواهد. لبخندی معصومانه و حرف هایی زیبا هم می تواند نشان از شیطنت هیولای درون باشد. این روزا کاملا مطمئن شده ام که انسان ها اصلا روراست نیستند. در واقع؛ این انسان ها، هرکدام حداکثر حدود هشتاد درصد صادق و روراست هستند. این انسان ها ناراستی و صادق نبودن را بخشی از سیاست خود کرده اند؛ پس در هرجمله حرفشان می توان به بیست درصد کلمات یا بیست درصد نیات پنهان شک کرد.
اما من و هیولای درونم چه؟ ما دو دوست جدید باز هم در گروهی متفاوت قرار می گیریم. نگاهی به اطرافم انداختم و اطمینان حاصل کردم که از خودم روراست تر و صادق تر در این دنیا نمی شناسم؛ این صداقت من را بین گروه «دو رو» ضعیف جلوه می دهد. با این حال؛ هیچکدام از آن ها نمی دانند که صداقت هم بخشی از سیاست من در این بازیست. پس با همین روند، برنده ی بازی از الان معلوم است.
حالا واضح است که نیازی نیست به کفتار هایی که منتظر زمین خوردن من و امثال من هستند؛ واکنشی نشان بدهیم. آن ها را با صداقت فریب می دهیم و با طناب روراستی به بند می کشیم. این شیوه ی بازی کردن در این بازی است. هیچکس از تو نخواهد پرسید چرا مهره ای دیگر را با ضربه ای حذف کردی.

و من حال این روز هایم شده لذت بردن از بازی با همین سیاست ها. طوری پشت بارِ کافه می ایستم که انگار شیر نری در قلمرو اش ایستاده. بعد با لبخند به فلان شخص آشنای قدیمی که زمانی هم مدرسه بودیم اجازه ی ورود به پشت بار را می دهم. با پُز و ادعا و ناله درباره ی اینکه چقدر دیدن فلان دوره ی باریستا برحسب میلیون تومان خرج روی دستش گذاشته؛ لیکن شازده از دماغ فیل افتاده و از قضا حتی خراش هم برنداشته؛ پس این چه افتادنی بوده؟
آهسته با لحنی مرموز که نیمی از آن آغشته به طعنه است و نیمی از آن آغشته به تحقیر، به او خیره می شوم و به او می گویم قصد دارم کار را از او یاد بگیرم. سکوت می کنم و ایرادات دستگاه را به او هشدار نمی دهم. حتی گاهی اوقات به سوالات دیگران جواب های احمقانه می دهم، فقط برای اینکه باور کنند احمقام؛ بلکه کمتر سوالات مهمل بپرسند. طوری قیافه می گیرد انگار در حال عصاره گیری بهترین قهوه تاریخ است که ناگهان پرتافیلتر از دستگاه جدا شده و پایین می افتد.
این دفعه نمی توانم لبخند خوشحالی ام را سرکوب کنم. خوشحالم از اینکه پیشبند باریستایی باعث شد حتی یک لک هم روی لباسم نداشته باشم و شازده بلوف الدوله چند گالُنی قهوه دریافت کردند ظاهرا. اینجانب از تحقیر انسان های خود بزرگ بین به شدت لذت می برم. در حالی که در حین حرص خوردن زیاد خودش را آرام نشان می دهد از من می پرسد چرا اینطور شد و من شانه بالا می اندازم و تظاهر به ندانستن می کنم.
می خواهد هنر لته آرت زدنش را به رخ بکشد. دستگاه هیچ ایرادی برای این مورد ندارد پس دلیلی ندارد هشداری به او بدهم یا ندهم. با لحنی پررو و گستاخ می گوید این قهوه رو تو بگیر. در دلم می گویم ای لعنت بر مهمان ناخوانده؛ مگر این سیب زمینیِ بدبو با آن چشم های گود افتاده و حجم زیادی از چربی زائد نمی داند اینجا جای مناسبی برای اثبات جمله ی «من خوبم و شما بد» نیست؟ خودش را نگاه کنی از سر تا پا شبیه به کسانیست که دوزار بیشتر اعتبار مادی و معنوی ندارد و چهره ی شان به رنگ پریدگی دایی هایی ست که بیست دهه و اندی سیگار نامرغوب دود کرده اند؛ حال آنکه خودش کمتر از بیست سال دارد.
قهوه را تحویلش داد. ایراداتی تخیلی به قهوه وارد کرد که بعدا تخیلی بودنشان توسط «هِد باریستا سلطان امین الدوله ی صاحبکار» اثبات شد. حتی برای آرش؛ کمان دارِ لته آرت کافه سان هم شاخه و شانه می کشد و از قضا شازده بلوف الدوله ی داستان ما حتی لته آرتش را هم خراب می کند. من هم لحنم را با کنایه و تحقیر ترکیب می کنم و همین باعث می شود شازده ی نادان قصه ی ما برای اثبات اینکه «تو رو خدا بپذیر منم کار بلدم» گوشی اش را بیرون بکشد و فیلم های ناهنجاری از هنرنمایی های افتضاح اش پشتِ بارِ کافیشاپِ رقیب به خورد من دهد.
در حالی که سعی در ساده نشان دادن خودم دارم آرام می خندم و می گویم «من که قبولت دارم داداش. ولی هنوز نفمیدم چی شد اون قهوه هه افتاد! برگام ریخته اصن!» و بعد وارد فاز دوم «خود را به نفهم بودن، زدن» می شوم تا حتی عذابش را بیشتر هم بکنم. برای از بین بردن افتضاح هنری اش که نامش را لته آرت گذاشته بود می گوید «اینو یکم شکر بریز توش برام» و بعد از هم زده شدن آرت سطل بزرگی از ماست را به سر و روی من و سلطان امین الدوله ی هِد باریستا می مالد: «حیف علیرضا آرتمو هَم زد؛ خراب شد!»
از قضا دنیای ما پر است از همین آدم های دوزاری که حاضرم در کسری از ثانیه آن ها را با یک گونی سیب زمینی و حتی یک قاشق نوتلا طاق بزنم. به راستی که چقدر از این انسان های سبک مغز را با سیب زمینی و نوتلا ترید کرده و پولش را به جیب زده ام. این سیبِ زمینی هم نمونه ی کوچک و روزمره ایست. زیاد اند افرادی که برای رفتن بر روی اعصاب من دست به هر عملی می زنند ولی بعد از اتمام بازی می بینند که اشتباهاً انگشتِ وسطِ پای راستم توی چشمشان رفته.
زندگی و زنده ماندن به همین شیوه است؛ به هر حال من هم سیاست خودم را دارم؛ حتی اگر خودم دستم را رو کنم، دلیلی مناسب برای این کار داشته ام و این به معنی باخت من نیست. هنوز هم می توان از چیز های تیره تری هم لذت برد؛ این در ذات منِ انسان نهفته است؛ در ذات همه ی ما ابعادی تیره تر از این هاست. انسان ها طوری به دیگران محبت می کنند که انگار کاری ناخوشایند مثل دور ریختن زباله هاست؛ حالا ایمان دارم که تنهایی زیباتر است.