ویرگول
ورودثبت نام
علیرضا
علیرضاIf you gaze for long into an abyss, the abyss gazes also into you. Friedrich Nietzsche
علیرضا
علیرضا
خواندن ۴ دقیقه·۴ سال پیش

فقط میخوام فرمون رو ول کنم، چون خسته ام.

همونطور که 80 درصد تون میدونین، 80 درصد مواقع دلم میخواد شرایط روحی فعلی مو بنویسم، کم پیش میاد داستان بنویسم و توی تک تک داستان هامم شرایط روحی مو فرو کردم، مثل ناخدای صحرا:

https://vrgl.ir/HhHGe

ایده کلی داستان از وضعیت راکدِ فعلی و احساس پوچیِ تو زندگیم گرفته شده. یه ناخدای خسته که علیرغم شخصیت قوی، داره توی صحرا کشتی میرونه و حتی یک کلمه هم درمورد اینکه چرا توی صحرا کشتی‌رانی می کنن حرفی نمیزنه، میگه عملیات سری یه؛ ولی واقعا هیچ هدفی پشتش نیست. دقیقا همین دلیل باعث میشه که بعد از رسیدن به بندر و رو به رو شدن با واقعیت بازنشستگی ش، با شمشیرش خودش رو میفرسته تا استراحت کنه. چون میدونه با وجود بی هدفی و بی مفهومی لااقل تا الان یک فعالیت انجام می داده ولی از این به بعد فعالیتش رو هم از دست میده، علاوه بر اینکه خودش میگه: «اون بیرون کسی منتظرم نیست».

محتوای این پست باز هم حرف زدن من درباره شرایط فعلیه چون میدونم هر وضعیتی که من توش بودم رو خیلی ها تجربه کردن و خیلی ها تجربه خواهند کرد. سبک کارم همینه، رسالت وجودی من توی ویرگول همینه.




دست ساز با Adobe Photoshop و Illustrator
دست ساز با Adobe Photoshop و Illustrator

قضیه از این قراره که، امروز به طرز عجیبی رسوخ خستگی به وجودم رو دیدم، حتی شاید به DNA م هم نفوذ کرده باشه. توی آینه یه علیرضای خسته رو می دیدم با یه گلوی خشک و چشم هایی که داشتن برای استراحت التماس می کردن. البته که استراحت برای من خواب نیست. استراحت برای من جمع شدن بار هاییه که روی دوشم سنگینی می کنه. فقط می خوام فرمون رو ول کنم. بر اساس واقعیته. امروز از مدرسه که برمیگشتم احساس خستگی تمام وجودم رو تسخیر کرده بود. توی کوچه مون یک لحظه دلم خواست فرمون دوچرخه رو ول کنم، تا بخورم زمین. میدونم درکش پیچیده س، میخواستم به صورت بخورم زمین بلکه یکم بیشتر هوای خودمو داشته باشم، جوری بخورم زمین که درگیری های فکری رو یادم بره و مشغول بانداژ جسمم بشم. می خواستم در همون حالت روی زمین استراحت کنم. با سرعت زیاد در حال حرکت بودم. فرمون رو ول کردم، ولی نخوردم زمین. مدت هاست لزوم وجود فرمون دوچرخه رو احساس نمی کنم، این یه حرکت نمایشی نیست، تو کوچه های خلوت و موقع تنهایی اجراش می کنم. اولین بار که فرمون رو با احتیاط ول کردم برای این بود که در حین نزدیک شدن به زمین خوردن، یکم آدرنالین وارد خونم بشه. دومین بار تصمیم گرفتم به ترسم غلبه کنم. بعد تر یاد گرفتم با جا به جایی وزنم دوچرخه رو هدایت کنم. یاد گرفتم دوچرخه م هیچ نیازی به اینکه فرمونش توی دستام باشه نداره، یاد گرفتم می تونم با تنظیم کردن وزن بدنم روی زین، بدون گرفتن فرمون از پیچ های 90 درجه بپیچم. همینطور دارم بیشتر و بیشتر یاد می گیرم. ولی چرا نمیخورم زمین؟ یه دوره اونقدر از بی خوابی زمین خوردم با دوچرخه که آثار همه ش روی زانوی سه تا شلوار لی م هست. الان حتی نمیدونستم چرا دلم می خواسته زمین بخورم. رسیدم جلوی در خونه و به خواسته م نرسیده بودم. فرمون رو گرفتم و ترمز کردم. فقط می خواستم ولش کنم چون از روندن دوچرخه خسته بودم. کلا خسته بودم.


دوغ (Skit):

امشب رفتم بیرون یه پاکت دوق بخرم ولی فقط دوغ گیرم اومد. داشتم برمیگشتم یکی از ترکیبات کلیدی ای که ازش متنفرم رو دیدم: یه پسربچه سوارِ موتور هوندایی که اگزوز شو دستکاری کرده تا صدا بده. دیدم داره خیلی فرمون شو کج می کنه سمتم، گفتم بذار با زدنِ پاکتِ دوغ وسط اون کله ی پوکش هم یکم بخندم. دستمو مشت کردم، مچ دستمو زاویه دادم و آماده شدم. اونم دست مشت شده مو دید و فاصله گرفت. آخرین موتوری ای که رفت رو مخم یکی بود که می خواسته کلاهمو از سرم بندازه، خدا رو شکر به موقع تو هوا زدم به دستش و هنوز صدای تِرِقی که از انگشتاش شنیدم و صدای آخ گفتنشو یادمه. گاهی وقتا دنبال یه سوژه می گردم که حرصمو سرش خالی کنم و همون موقع یکی سر و کله ش پیدا میشه تا نیاز به خشونتم رو برآورده کنم.



پ.ن: میدونم خیلی بی محتوا بود. Skit ها هم ترک هایی توی آلبوم ها ان که به منظور طنز یا جهت تنوع ازشون استفاده میشه. هروقت هم دیدین زیاد پست میذارم نشونه بیکاریم نیست، این یعنی اونقدر سرم شلوغه که با پست نوشتن از کارام فرار می کنم. این پایان خوش که پایین پستام میزنم هم یه تیکه کوتاه از یه آهنگ مربوط یا کاملا بی ربطه. عکس هیتلرِ تاکسی‌خواه رو هم از پروفایل ماهان تقلید کردم و ساختم.


پایانِ خوش:

ببین پسرجان، این یه ریمیکسه، هه هه. این یه ریمیکسه، البته خارجیا میگن ریمیکس ها، عه بذار ببینم من چی بگم. من میگم تدوین 2. کار بدی هم هست ولی هر از چندگاهی آدم یه کار بد باید بده بیرون که انتظار شنونده ها بیاد پایین دیگه. میدونی چی میگم؟ یعنی نه مضمون خاصی داره نه چیزی. توشم همش الکی می خندم.

نفرت (ریمیکس)، از هیچکس

دلنوشته
۱۷
۲۶
علیرضا
علیرضا
If you gaze for long into an abyss, the abyss gazes also into you. Friedrich Nietzsche
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید