تفاوت اینا با خودمونی ویرگولی اینه که توش غر غر نداره و روایت سادهس
دوییده بودم، از دستشویی مسجد تا دم در کافه (چیه نکنه کلاسم اومد پایین؟) و وارد کافه شدم، خسته از کار و خسته تر از دوییدن، جلوی روشویی واستادم که دستامو بشورم و یه نگاهی به آینه انداختم. این روزا فرصت ندارم مثل قبل تو بیکاری با پوستم ور برم و جوش هامو نابود کنم یا برعکسش ماسک و اسکراب قهوه و کرم (و هرچیزی که بشه از مامان کش رفت) (چیه این بار ابهتم کم شد؟) بزنم به صورتم. ولی خب وحشتناک نبود صورتم، فقط تغییر کرده بود. علیرضا رو دیدم ولی علیرضای قبلی نبود، دقیقا خودم بودم ولی اون "خود" تغییر کرده بود. انگار داشتم تو چشمای خودم یه ورژن بزرگسال از خودمو میدیدم، درسته خسته بودم و تو چشمام خستگی، مقداری قرمزی و تو گلوم هم دردِ سرماخوردگی بود، ولی یه لحظه حس کردم این چهره رو نمیشناسم، حس کردم یه آدمِ جدید رو به رومه و این همه اتفاق توی مغزم فقط تو چند ثانیه رخ داد، درسته که خیلی وقت نیست که لای منگنه ام، ولی "Level Up"
