نور -تا جایی که من میدونم- سریعترین حرکت رو تو جهان فیزیکی داره، به طوری که سرعتش همیشه مثال زده میشه. نور یک منبع حیات بخشه و بودنش برای زندگی لازمه. کم بودن نور محیط میتونه باعث افسردگی بشه. نور... گور بابای نور. سیاهچاله س تو فضای چهار بعدی، بله بعد چهارم زمانِ. سیاهچاله ها چگال ترین اجسام شناخته شده ان که گرانش شون شدت خیلی زیادی داره و حتما اکثرتون هم می دونین که سیاهچاله ها نور رو هم به داخل خودشون جذب می کنن؛ با اینکه نور یه موج الکترومغناطیسی یه و از اتم تشکیل نشده. سیاهچاله احتمالا جذابترین جسم توی کل جهان هستیه؛ یا بهتره بگم جاذب. البته گرانش سیاهچاله ها و ستاره ها فرقی نمی کنه، فقط جِرم شون خیلی بیشتره.

من یک سیاهچاله نیستم. همه ی این مطالعات یه چیزی کم دارن. مطالعات مربوط به سیاهچاله درباره ی این صحبت می کنن که اگر جرم به میزان کافی فشرده بشه سیاهچاله به وجود میاد. ولی نه! صبر کن. اگه جرم به میزان کافی گسسته بشه و دافعه داشته باشه چی؟ شاید از نظر علمی ممکن نباشه؛ ولی من به چشم خودم این پدیده رو دیدم. یه روز جرم به قدری گسسته شد که یه چیزی جدید به وجود اومد با دافعه شدید. اون منم. یه زمانی توو همه ی جمع ها بولد بودم ولی بعد کم کم شرایط تغییر کرد. بعد از مدتی که به خودم نگاه کردم کمبود انرژی دائمی م دلیلش مبارزه با دافعه داخلی مه؛ چون دارم زور میزنم آدما رو دور و بر خودم نگه دارم و نذارم دافعه شوت شون کنه تو یه کهکشان دیگه. فهمیدم چیزی که من اسمش رو گذاشتم روابط اجتماعی در واقع تلاش بی وقفه ی من برای برگشتن به دوران جذابیتمه و نادیده گرفتن این موضوع که شخصیت فعلی م همه رو ازم دور می کنه. نتیجه این انرژی گذاشتنا شده اعصاب خُردی های بعد از خنده و درد معده ی بیشتر از همیشه و سردرد. مشکل اینجاست که بعد یه مدت می بینم اونی که داره انرژی میذاره فقط منم. این دوست های قدیمی، اگه من انرژی نذارم به راحتی بعد یه مدت منو یادشون میره. همین دافعه س که باعث شده مدتیه دوست جدید نداشته باشم. با این حال من مشکلی با خودم ندارم. یه سری از این آدمایی که براشون انرژی گذاشتم کسایی بودن که من هرجور بودن به طور کامل پذیرفتم شون؛ ولی اونا؟ خیلیا سعی کردن منو به دلخواه خودشون تغییر بدن. من هرچی باشم می دونم وجودم اونقدر آزار دهنده نیست که بخوام سعی کنم نقاط تاریکم رو پوشش بدم. آدمایی که با هر رنگی قبولشون کردم دستشونو روی نقاط تاریکم می ذارن. راحت بهم برچسب میزنن. برچسب هایی مثل سرد و خشک و ربات. ولی من همینم که هستم. دارم غصه ی این دور شدن بقیه رو می خورم در حالی که همین بقیه می تونن وانمود کنن من نیستم. رفتارم مثل شخصیت ابله توو رمان "ابله" شده. پرنس ابله نیست، پرنس میشکین کاملا زیرک و باهوشه و تنها ایرادی که داره اعتماد به نفس و عزت نفس تیکه تیکه شده شه. من عزت نفس و اعتماد به نفسم رو دارم، اما مثل پرنس چون آدم های زیادی رو نمی شناسم؛ خودم رو نزدیک اونایی که می شناسم نگه می دارم و هرطور که هستن می پذیرمشون. اما صبر کن، چرا باید هرطور که هستن بپذیرم شون؟ توی داستان رمان هیچکس رو ندیدم که پرنس رو بپذیره و بهش احترام بذاره به جز یه شخصیت به اسم ناستاسیا فیلیپوونا. این ناستاسیا فیلیپوونا شخص خوش نامی نیست ولی وقتی فهمید پرنس با خلوص دوستش داره و همینی که هست رو دوست داره؛ احترام زیادی براش قائل شد، یادم نمیاد بعد از این ماجرا توهینی به پرنس کرده باشه با وجود اینکه قوم و خویشش هنوز ابله صداش می کنن. ولی با کمال احترام، این ربات قلب داره، این آدمِ سرد شخصیت داره. منم توی چشمام اشک دارم. من فقط دو نفر رو میشناسم که من رو همینطور که هستم پذیرفتن. میتونم سرم رو با افتخار بالا بگیرم و بگم اون دو نفر اسماشون ایلیا و آیلینه، نه شما دوست عزیز. ایلیایی که با افتخار بهترین مردِ این سیاره میشناسمش، کسی که ناراحتم نمی کنه و هر مشکلی که بینمون پیش میاد همونجا تو چشم هم زل میزنیم و با احترام مشکلو بیان و حل می کنیم. ایلیایی که بهم احساس امنیت میده. و آیلین، هرچقدر هم شخصیتش برعکسِ من باشه تفاوت هاش رو -مثل بقیه- سوژه تحقیر یا سلاح نمی کنه و با اینکه گاهی اوقات ناراحتش می کنم اینو بعدا به روم نمیاره. دل بزرگی داره و یه بار بهم گفت: «میگن اونایی که زود عصبانی میشن قلبشون مثل گنجشک کوچیکه، کافیه بقیه بشناسنت تا بفهمن مهربونی.» و همین. نمیتونم حرص آدمای دور و برمو بخورم. نمیتونم وقتی شب آرام بخش تجویزی رو میخورم - به این موضوع که بیشتر کابوس ها تو طول روز ان نه شب - نخندم. نمیتونم خودمو برای پذیرفته شدن عذاب بدم، میتونم همین آدمی که هستم بمونم و زندگی مو با دو نفری که منو پذیرفتن بگذرونم. می تونم به خودم اجازه بدم گریه کنم. میخوام بذارم گاهی ضعیف باشم، بذارم گاهی ناکافی باشم و این شعار رو مدت ها تو ذهنم داشتم تا اینکه الان درکش کردم. میدونی، اگه با انرژی نذاشتن من، همه چیز دور و برم به هم میریزه؛ میذارم به هم بریزه. به جهنم. می تونم وقتی قطرات داغ اشک دارن رو گونه م سر میخورن و حجم عظیمی از خشم و غم سرکوب شده رو بیرون میریزن لبخند بزنم. این احساسات دیگه با مشت زدن به کیسه بوکس قابل ابراز نیست. با داد زدن و اخم کردن قابل توصیف نیست. من فقط از هم گسسته شدم. میتونین بگین که شخصیت ضداجتماعی دارم. این آدم خشن الان می خواد خودش رو بیشتر از بقیه دوست داشته باشه. این آدم بی رحم الان می خواد به خودش رحم کنه. این دل مهربون که با وجود شخصیت خشک زود همه رو می بخشه می خواد یکم از بخشندگی ش کم کنه. منم چیزی دارم به اسم آستانه تحمل. نمیتونم همراه با سوختن معده م خودم هم بسوزم. چیزی که بهم میگه 90 درصد این وقتی رو که تلف می کنم به خودم و ایلیا و آیلین اختصاص بدم. علیرضای جدید متولد شد.
و چون اینجا پست خودمه اهمیت نمیدم چه واکنشی به آهنگ صد بار تکراریم بدین، زندگی این دو سال من به این آهنگ گره خورده.
In my shoes, just to see
What it's like, to be me
I'll be you, let's trade shoes
Just to see what it'd be like to
Feel your pain, you feel mine
Go inside each other's mind
Just to see what we find
Look at shit through each other's eyes
But don't let 'em say you ain't beautiful, oh oh
They can all get fucked just stay true to you so oh oh
So don't let 'em say you ain't beautiful, oh oh
They can all get fucked just stay true to you so oh oh
Beautiful, Eminem.
Yes, they can all get fucked.