توی این متن قصد دارم درباره ی استفاده ی صحیح از قهوه و کافئین صحبت کنم.
اول از همه، سلام به روی ماهتون. دیشب یکی از دوستای عزیزِ ویرگولیم خوابش نمی رفت، چون قهوه دبل خورده بود. اسم نمی برم شاید ناراحت شه. تپش قلب و ریفلاکس معده گرفته بود و دست هاش عرق کرده بود و خب معلومه که از این وضعیت ناراضی بود.


و اما اصل مطلب:
مصرف کافئین مثل یه بندبازیه
و این به این معنا نیست که خوبه یا بده؛ صرفا برگرفته از برداشت ذهنی منه و بهتون کمک می کنه که کافئین رو بهتر درک کنین. کافئین فعالیت مغز رو تشدید می کنه، سوخت و ساز رو بالا می بره و ضربان قلب رو سریع تر می کنه. ولی هیچکدوم از این ها به معنی این نیست که کافئین خوبه یا بد!
بستگی به شما داره. وقتی فعالیت مغز تشدید شده و با سرعت بیشتری کار می کنه؛ یکی مثل من ترجیح میده آهنگ های رپ انگلیسی سریع گوش کنه یا کتاب های سنگین بخونه و از تمرکزش لذت ببره، ولی یک شخص دیگه اگه به اندازه ی من قهوه بخوره؛ ضربان قلبش میره بالا و عرق می کنه.
چرا؟ چون مقدار کافئین براش زیاد بوده. کافئین مقاومت دارویی یا نوعی تلورانس ایجاد می کنه؛ یه نوع از عادت کردن که باعث میشه مقدار همیشگی قهوه جواب نده و برای اینکه جواب بده مجبور میشی زیادش کنی. اما حالا در جواب این سوال که چطور مصرف کنیم؛ باید بگم بهتره روی طناب حرکت کنی.
یعنی چی؟ یعنی به مقداری استفاده کنی که نه ضربانت زیادی بره بالا و نه مقداری که حتی یه ذره هم بهت انرژی نده؛ روی خط وسط بمونی. اما روی طناب موندن به نظر من به همین ها ختم نمیشه.
یکی دیگه از روش های روی طناب موندن اینه که به خودت مسلط باشی. مثلا؛ یه قهوه ی دبل می خوری و بعد آروم میشینی که کتاب بخونی؛ بعد همون دبل رو می خوری و میری که دور زمین چمن بدوئی! من وقتی بعد از دبل بدوئم؛ ضربان قلبم به 140 تا در دقیقه هم می رسه که به خاطر کافئین طبیعیه. ولی اون حالت یه فاجعه ست؛ قلبم میاد توی دهنم و نفس کشیدن هام کم عمق و سریع میشه؛ اونقدر کم عمق که از کمبود اکسیژن؛ حالت تهوع می گیرم و بعد به خودم فحش میدم که چرا بعد از قهوه خوردن دوئیدم؛ تازه، چون چربی بدنم بی نهایت کمه و چیزی برای سوزوندن نداره؛ قند خونم هم میفته.
استرس؛ نگران شدن، خشمگین شدن یا هرچیزی که در حالت عادی ضربان قلب شما رو بالا می بره؛ وقتی قهوه بخورین به مقدار کمی شما رو به فنا میده. به همین علت توصیه نمی کنم وقتی که از دوز بالای کافئین داری عرق می ریزی نگران بشی که «چرا من دارم عرق می ریزم؟ چرا حالم خوب نیست؟» چون پرسیدن همین دوتا سوال از خودت باعث میشه استرس بگیری و کافئین استرست رو چندبرابر کنه.
با همه ی اینها، هنوز هم گاهی قهوه دوست داشته نمیشه؛ حقش این نیست که مورد بی مهری قرار بگیره، ضدسرطان طبیعیه و از آلزایمر جلوگیری می کنه؛ برای بافت عصبی مغز هم مفیده.
اینکه چطور از دست کافئین اضافه خلاص بشیم هم سوال مهمیه؛ سوالی که سایت های بسیار بسیار زیادی جواب های مزخرفی رو براش از هم کپی کردن و به اشتراک گذاشتن. من یه جواب به این سوال دارم و اون هم با قدرت تجربه ثابت شده؛ نه تنها تجربه ی من؛ بلکه تجربه ی آشنایان و مشتریان من. اونم اینه که آب بخورین! به مقدار زیاد. سه یا چهار ماگ پشت سر هم میتونه کافی باشه. درسته، بعدش باید بری دستشویی؛ کافئین همینطوری از بدن خارج میشه.
و وقتی که خارج نمیشه چطور؟ اون موقع تجزیه میشه. نیمه عمر حذف کافئین در بزرگسالان بین 3 تا 7 ساعته. نیمه عمر حذف یعنی مدت زمانی که طول می کشه مقدارش در بدن شما به نصف برسه. مراقب باشین که چرخه ی خوابتون رو به هم نریزین! علاوه بر اون؛ به بدنتون هم بستگی داره، بستگی به سازگاری تون با کافئین هم داره.
و در آخر در مورد رابطه قهوه و اسید معده: میزان اسیدی بودن قهوه با هویج برابره! این به این معنی نیست که شما اشتباه می کنی؛ اسیدی بودن قهوه دلیلش نیست، دلیلش اثر کافئین روی معده ست. کافئین ترشح اسید معده رو زیاد می کنه و این موضوع می تونه سوزش و درد ایجاد کنه. بهتون توصیه می کنم اگر قهوه زیاد با معده تون مهربون نیست؛ به جای قهوه ی روبوستا؛ عربیکا مصرف کنین. عربیکا کافئین کمتری داره، خوش رایحه تر و خوش طعم تره و البته کمی هم قیمتش بالا تره.

درحال کار روی یه مجموعه پست با پیشعنوانِ «خواب | » ام، قرار بود لحنش خیلی علمی باشه که به لطف اشارات دوست و استاد عزیزم کتی؛ تصمیم بر این شد که مطالب تحقیقاتی رو با لحن خودمونی براتون بنویسم. توی این مجموعه قصد دارم از فواید خواب؛ عوارض کمبود خواب؛ شیوه راحت تر خوابیدن و راحت تر بیدار شدن بنویسم. با منابعی که پیدا کردم؛ پست های عالی ای میشن. من که کافئین دوست دارم، شما چه طور؟