متن زیر سراسر احساس و عاری از هرگونه منطقه. این نوشته درواقع برای بخشی دیگه از خودم نوشتهشده.
یلدا پشمچی
این متن برای خودم نوشته شده. به روایتی، بخشِ دیگهِ ی خودم. متنِ من یه کم فرق داره، توش یه ذره منطق و یه مقدار هم بی رحمیه...
ببین، هرکاری کردم به خاطر خودت بود، خب؟
ولی یه سری عذرخواهی هم بهت بدهکارم.
ببخشید که یه وقتایی یکیو بیشتر از تو دوست داشتم.
ببخشید که یه وقتایی نذاشتم خودت باشی.
ببخشید که اون روز زدم تو گوشِت و گفتم «بسه دیگه!»
ببخشید اگه پر رد زخم شدی، خوب ازت مواظبت نکردم. بریدگی با شیشه، سوختگی با آب جوش. ببخشید...
ببخشید که گذاشتم دلتو به بعضی آدما خوش کنی و بعد دلت از همون آدما آزرده شد.
ببخشید اگه بهت گفتم: «نباید دوستش داشته باشی.»
ببخشید که من توی افسردگی غرق شدم و تو داشتی توش دست و پا می زدی که بیای بالا.
ببخشید که وقتی از درون ذوب می شدی، نذاشتم اشک بریزی. هیچوقت این اجازه رو بهت نمیدم.
ببخشید اگه وقتایی که تنها می شدی فقط یه کتاب و یه ماگ قهوه می دادم دستت.
ببخشید که تبعیدت کردم به یه جای دور دست، میخواستم نذارم بفهمن؛ هیچوقت نذار بفهمن شکستت دادن.
ببخشید اگه کسی نبود نجاتت بده و منم توی خودم غرق شده بودم و گذاشتم توی درد ببیننت.
ببخشید که مجبورت کردم ساکت شی در حالی که اون ها داشتن زِر میزدن.
ببخشید که وقتی اسمتو خوندن که به عنوان رتبه یک بری روی سکو تا جایزه رو بگیری ناراحت بودم، نمیدونم چرا.
ببخشید که بیرحم شدم وقتی که تو هنوز دلرحم بودی.
ببخشید که انتقام گرفتم وقتی تو دلت راضی به این کار نبود.
ببخشید اون ها رو زدم.

با دیدن متنِ شروع چالش به خودم اومدم، دیدم توی تموم این مدت؛ اونی که حواسم بهش نبوده، خودم بودم. تو بودی. بهت قول میدم هرجور بتونم ازت مراقبت کنم، حداقل چند وقت. ولی بدون بیشترش به خاطر خودت بود. حتی اگه گذاشتم دوستشون داشته باشی و بعد پشیمون شدی. حتی وقت هایی که جلوتو گرفتم و با مشت زدم وسط احساساتت. ببین خودت میدونی من همیشه دوستت داشتم، حتی وقتایی که بقیه قبولت نداشتن من بهت ایمان داشتم. حتی وقتی نشسته بودی هم من می دیدم که بیکار نیستی و یه چیزی تو فکرته. ببین، هوای پیشِ رو، خوب به نظر نمیاد؛ ولی هرجوری هم بشه، بازم من پیش تم. باشه؟ تا من اینجا ام نترس. لازم باشه من باهاشون می جنگم و تو فرار کن. درسته که اگه بری احساساتم و خیلی چیز های دیگه رو گم می کنم، ولی خب دنبالت می گردم، زمین گرده؛ نه؟ بالاخره یه روز دوباره پیدات می کنم و محکم بغلت می کنم تا دوباره یکی بشیم. ببین ببخشید اگه بعضی وقتا تنها وِلِت کردم مثل کاری که بقیه باهات کردن، هدفم این بود دیگه از تنهایی نترسی. الان دیگه تنهایی برات ترسناک نیست. حالا میتونی بری دنبال هدف هات، دنبال ایده هات، دنبال افکارت. میتونی هنوزم لای کتابای درسی رو باز نکنی، میتونی کتاب هایی رو بخونی که به نظر بقیه بیهوده س. هنوزم میتونی وقتی دلت میگیره بری بیرون قدم بزنی، بری یه گیم بازی کنی یا شایدم دهنِ کیسه بوکس باشگاهو سرویس کنی. میتونی بُکُشی شون.
