ببین رفیق، بعضی وقتا تو سخت ترین شرایط باید حامیِ بقیه باشی، فقط برای اینکه ببینی توی سختیِ خودت کسی کنارت نمی مونه. ببین دوستِ من، آدما همینن. یه مشت انسان از نسلِ بشر. اون فرشته هایی که توی ذهنت ساختی رو بکش، اون بُت های قابل پرستشت رو بشکن، بعد هم تبر توی دستت نگه دار و بگو: «کارِ من بود». ببین رفیق، میفهممت، حالِ بدتو درک می کنم؛ دردت رو با نفس هام درک می کنم و از دور تو رو در آغوش می کشم و بهت میگم: «باید تغییر کنی، مردم همینن». با دقت نگاه شون، اون افراد قابل اتکایی که تو توی ذهنت ازشون ساختی فقط به اندازه ی یه پرِ کاه استحکام دارن، یکی باید خودشون رو نگه داره؛ و فکر کنم اون تویی که داری سعی میکنی نگه شون داری. اون افراد استثنائی، به اندازه سایرین عادی ان. فقط تو توی ذهنت بزرگشون کردی، البته قبلش کاشتی شون و بعد با محبتت و عُمرت بهشون آب دادی تا رشد کردن، به همین خاطر برات ارزشمند ان، خاص بودنشون به خاطر اینه که تو دستت رو بردی بین بوته ی خار که گل رو بچینی، نه به این خاطر که گل وسط یه بوته خاره. تو توی انتخاب هات اشتباه نکردی، دلایل خودت رو داشتی؛ ولی این دلیل نمیشه انتخاب های جدید نکنی، نری سراغ آدم های جدید. این دلیل مناسبی برای این نیست که فقط دنیا رو از پشت پنجره ببینی، برو بیرون؛ صبحِ زود، تو باد سرد قدم بزن، فکر کن؛ تنهایی برو پارک. برگشتی خونه هم یه فنجون قهوه ترک بخور.

پ ن: میخواستم نسخه صوتی بذارم ولییییی نشد.