ویرگول
ورودثبت نام
علیرضا
علیرضاIf you gaze for long into an abyss, the abyss gazes also into you. Friedrich Nietzsche
علیرضا
علیرضا
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

از جمعه ها متنفرم.

شاید چون تعطیله! شاید هم چون تنها تر ام، نه؟ نمیدونم.

از اول هفته و وقت تلف کردن توی مدرسه با درس هایی که سر کلاس گوش میکنم ولی تو خونه نمیخونم(!) و تکالیف رو راست و ریس نمیکنم(!) با صبر و تحمل بالاخره جمعه میرسه. روزی که خیلی ها منتظرشن؛ من نه! پنجشنبه رو بیشتر دوست دارم. کوچک ترین دلیلش اینه که شب راحت می خوابم، خیالم راحته صبح فرداش بدو بدو کردن و یک هفته ی لعنتی دیگه شروع نمیشه. این جمعه هم جمعه ی مزخرفی بود. کلی کار فرعی مثل تعمیر ترمز دوچرخه و امثال اینها از اول و وسط هفته مونده بود برای امروز ولی این دلیل تنفرم نیست. شاید بی دلیل متنفرم، نمیدونم!



جمعه، ظاهر اسمش زیباست، نه؟ در باطن غیرقابل تحمل تر از این است. جمعه ای که خوش باشی؛ پایان و غروبش دردناک است و جمعه ای هم که حال و روحیه ات شبیه آخرین باز مانده ی نسل دایناسور ها، غمگین و تنها باشد، باز هم دردناک است! چرا؟ چون میدانی که روال مسیر رودخانه ی پر پیچ و خم زندگی با شروع یک شنبه ی سرد و سوزناک هیچ تغییر مثبتی نخواهد کرد. شاید باید مجدد دست به کار شوم و این وضعیت را دگرگون کنم، اما همه ی این شاید ها آزار دهنده ست! خسته ام، از شروع مجدد، از زمین خوردن و سقوط مکرر. ناراضی نیستم ولی اصلا راضی هم نیستم. نه! دروغ چرا؟ ناراضی ام. شاید برای کسی که جمعه ی خوبی پشت سر گذاشته قابل درک نباشد، ولی این جمعه ی زیبا را با گلودرد که خبر از تشدید سرماخوردگی می داد بیدار شدم، الان هم من و بخاری کنار هم نشسته ایم و در همین حال من دارم ترکیبی از شیر و زردچوبه و زنجبیل و فلفل سیاه را وارد معده ی فلاکت زده ی اسیر سرماخوردگی میکنم، به امید بهبود. شاید تلخی جمعه به این باشد که از اول هفته در انتظار تعطیلی ام. اما ناگهان در امید یک روز خوش، یک هفته ی God damn را تحمل میکنی و در پی جملات انگیزشی و روحیه بخش پوشه های آهنگ ها را زیر و رو میکنی و بعد از کمی وقت گذارندن با بازی که بعدش برای اتمام روز چند پیام رد و بدل میکنی در نهایت با ساعت ۱۲ مواجه می شوی و بعد یادت می آید که: 《عه فارسی اون درس چرندش مونده بود و فیزیک..》. نادیده میگیری و میخوابی اما راحت نمی خوابی، مثل عذاب است این خواب انگار طراح خلاق این خواب که ذهن نامیده شده نیت کرده کل همین چند ساعت تو را از لحاظ روحی و جسمی شکنجه دهد و پس از فریاد های آلارم گوشی و بیدار شدن؛ مدتی آرامی، حدود نیم ثانیه، شاید هم یک ثانیه. بعد میبینی که: 《عجب غلطی کردما! خواب بده بیداری هم بدتر》



فاقد ربط
فاقد ربط

باز هم‌ مجبورم یاس گوش کنم: 《ولی این روزا نمی مونن و میگذرن. یه روزی باز صدای خنده هامو همه میشنون. یه روز که من بالام و اونا تنها درجا میزنن...》

اینم از یک تکست دپ دیگه. هرچیزی به ذهنم رسید رو گذاشتم جریان پیدا کنه و با حرکات انگشت روی کیبورد خلقش کردم.

و اینکه یکی از فشار های این جمعه این بود که چون تلگرام بالا نمی اومد حذفش کردم و روبیکا نصب کردم! (احساس ضعف میکنم)

تو فکر پست صوتی ام ولی متاسفانه محتوای خاصی برای ارائه ندارم که بشینم و همون رو بخونم! ایده ای برای پست صوتی دارین یا یکی از پست های قدیمو ورژن صوتی شو میخواین کامنت کنین (سرماخوردگی م خوب شه یک فکری به حالش میکنم)

دلنوشته
۲۲
۱۷
علیرضا
علیرضا
If you gaze for long into an abyss, the abyss gazes also into you. Friedrich Nietzsche
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید