
فیسبوک دوستداشتنی رو بعد از حدود ده سال باز میکنم و به پستی بر میخورم و کلی میخندم. بعد فکر میکنم شاید جوونتر که بودم، کمی بامزهگی هم داشتم.
قضیه احتمالا مال زمانیه که خونوادهٔ پدری پس از کلی صبر و مدارا، تصمیم میگیرن خودشون عمو کوچیکه رو بندازن زندان؛ یعنی احتمالاً قراره یک سناریو بچینن و گیرش بندازن. راستش حافظهٔ خیلی بدی دارم و جزئیات خاطرم نیست. این خبر به گوش من میرسه و میفهمم نقش اصلی رو پدربزرگم قراره بازی کنه.
حالا یازدهسال از این پست گذشته: عمو کوچیکه حوالی همون تاریخ اعتیاد و دلهدزدی رو میذاره کنار. حسابی کار میکنه و ازدواج میکنه و به واسطهٔ محبت و دست و دلبازی بی حد و حصرش، تبدیل میشه به محبوبترین عضو خانوادهٔ فوق دراماتیک پدریم. و تقریباً هفت هشت سال بعد از این تاریخ هم، میمیره و با مرگش دهن همه رو میگاد. دهن خیلی از آدمهایی که زمان اعتیاد و مرض و تنهاییش، نمیتونستن روح بزرگش رو ببینن؛ زمانی که مطرود همه بود و از عزیزترینهای زندگی من.
دنیا/زمان هم بامزست؛ از جوونی من هم بامزهتر.